สิทธามารับเธอในวันรุ่งขึ้น พาเธอตระเวนไปกราบไหว้ทักทายบรรดาญาติผู้ใหญ่ทั้งหลาย คนเหล่านั้นทำให้เธอ
รู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ พวกเขาพากันมองดูเธออย่างพิจารณา แม้จะวางสีหน้าเห็นอกเห็นใจอยู่ก็ตามที

"หนูเอมซีดเซียวเหลือเกิน สีหน้าก็ดูเศร้าจัง คงจะยังคิดถึงคุณแม่อยู่ละซี"
"ค่ะ..."
"ทำใจให้ได้เถอะ เราทุกคนล้วนแต่ต้องตาย... จะเร็วหรือช้าเท่านั้น"
"............."
"แล้วนี่จะแต่งงานกันเมื่อไหร่"
สิทธาหันมามองเธอเหมือนกับจะให้เธอเป็นผู้ตัดสินใจ "แล้วแต่เอมครับ"
เธอได้แต่ก้มหน้าไม่ตอบคำ
"เอมก็คงจะไม่มีอะไรขัดข้องละซีนะ จะเรียนจบแล้วนี่ "

เขาเห็นประกายน้ำตาวาบขึ้นในดวงตาคู่สวย ไม่มีคำตอบอีกตามเคย

สิทธาได้แต่แอบถอนใจ แล้วก็พกความกลัดกลุ้มไปไล่เบี้ยเอากับคมกริช เพื่อนรัก

"นายดูแลเอมยังไง ทำไมถึงปล่อยให้เป็นอย่างนั้นไปได้"
คมกริชได้แต่นิ่งอั้น สีหน้าเคร่งขรึมปานกัน
"นายจะให้เราทำยังไง เราจะคอยตามเฝ้าเขาตลอดเวลาได้เสียที่ไหน เขาโตแล้ว
มีความรู้สึกนึกคิด มีหัวจิตหัวใจของเขาเอง"
"เขาไม่เคยเอ่ยอะไรกับนายเลยหรือ…..."
"กับนายเขายังไม่พูด แล้วจะมาพูดกับเราได้ยังไง"
"นั่นซิ" สิทธารับขรึมๆ เขาไม่เคยรู้ปัญหาของเอมอมรมาก่อนไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม
เรื่องฐานะของครอบครัว แม้กระทั่งเรื่องหัวใจ
"แต่ถึงยังไง เขาก็ไม่ใช่คนเหลวไหล เขาเป็นเด็กดีเสมอ”
"ก็แล้วผู้ชายคนนั้นล่ะ"
"เราก็ไม่รู้ว่ายังไงเหมือนกัน"
"เฮ้อ..." อีกฝ่ายถอนใจกลัดกลุ้ม
"มันเป็นเรื่องของกรรม" คมกริชบอก "ของพรหมลิขิต"
"ไม่รู้ว่าพรหมลิขิตเขากับฉันไว้ยังไง" ชายหนุ่มพึมพำด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง

ชลิตกำลังเก็บข้าวของเมื่อสมรักเปิดประตูเข้ามา เขามองเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม หม่นหมอง
ก่อนจะหันไปเก็บของต่อไป

"คุณลิต" ความห่างเหินในระยะหลังๆ นี้ทำให้สมรักถามอย่างวิตก
"จะไปไหนหรือคะ"
"ไปจากที่นี่"
"คุณลิต... อย่าไปเลยนะคะ"
อีกฝ่ายคล้ายไม่ได้ยิน สมรักเข้ามากอดแขนไว้
"คุณลิตขา...อยู่ที่นี่เถอะนะคะ อย่าไปไหนเลย"
"ผมอยากจะเริ่มต้นใหม่" เขาพูดขรึมๆ
"เริ่มต้นใหม่...กับใครกันล่ะคะ" น้ำเสียงของเธอเข้มขึ้น "คงจะไม่ใช่เอมอมรหรอกนะ"
เสียงเขาขมขื่น "ถ้าใช่ก็ดีน่ะซิ”
"ก็จะใช่ได้ยังไง ก็คู่หมั้นของเขากลับมาแล้ว เขาไม่สนใจคุณลิตอีกแล้วละค่ะ"

ร่างสูงยืนนิ่งเงียบงันสีหน้าสลดหม่นหมอง เขาก็คิดอย่างนั้นสิทธาอยู่กับเธอ เขาคงไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว

หญิงสาวซบหน้าลงกับท่อนแขนล่ำสัน
"คุณลิตยังมีรักอยู่นะคะ รักรักคุณ"
"ขอบคุณที่คุณรักรักผม แต่ว่าผมเสียใจ ผมอยู่กับคุณรักไม่ได้"
"คุณลิต" สมรักมองเขาอย่างผิดหวัง ได้ยินเขาพูดต่อไปว่า
"ผมเพิ่งจะได้คิดว่า ถ้าผมจะอยู่กับใคร ขอให้เป็นคนที่ผมรัก
ผมไม่ได้อยู่กับเอม… แต่ผมรู้แล้วว่ายังไงคือความรัก"

สมรักได้แต่จ้องมองเขาอย่างเสียใจและผิดหวัง เขาหันมาหาเธอ สีหน้าอ่อนขรึม เศร้าหมอง

"คุณรักฮะ...ผมเสียใจ..."
สมรักน้ำตาคลอ พูดเสียงสะท้าน "เสียใจ...คุณพูดได้แต่คำว่าเสียใจหรือคะ"
ชลิตนิ่ง ท่าทางมั่นคงบอกอีกฝ่ายว่าเธอไม่อาจเปลี่ยนใจเขาได้
"คุณลิต...คุณใจร้าย รักเกลียดคุณ" เธอร้องไห้ออกมา

ชายหนุ่มลงนั่งเซื่องซึมสีหน้าหม่นหมอง ปล่อยให้เธอร้องไห้ แล้วสมรักก็เช็ดน้ำตา เชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง
ท่าทีเศร้าซึมของเขาทำให้เธอแค่นหัวเราะเย้ยหยัน

"คุณเองก็รู้จักพ่ายแพ้กับเขาเหมือนกันหรือ คุณชลิต โธ่เอ๋ย ช่างน่าขำเหลือเกิน..."
เมื่อชายหนุ่มได้แต่นั่งนิ่งสีหน้าเจ็บปวดคล้ายยอมรับ เธอก็สรรหาถ้อยคำมาเหน็บแนมเยาะหยัน
"ดูคุณช่างต่ำต้อยน่าสมเพชเวทนาเสียจริงๆ"

เธอพูดคำนั้นก่อนจะหันกลับ เดินเชิดหน้าออกไป ทิ้งให้เขารู้สึกเจ็บปวด กดดันหนักหน่วง