พิธีสวดถูกจัดขึ้นเพียงสามวัน จากนั้นก็ถึงการฌาปนกิจ

ในวันนั้น นิยมจึงโผล่มาให้เห็น ดูเขาเคร่งขรึม เศร้าซึมลงไปจนผิดตา ใบหน้าคล้ำขอบตาดำลึกดวงตาไร้ประกาย
เสียงพูดต่ำแหบพร่า ลุงเสียใจในทุกๆ อย่างที่เกิดขึ้น”

สีหน้าของหญิงสาวเครียดขรึม ประกายตากระด้าง

"พวกเราล้วนแต่เสียใจกันทุกคนค่ะ"
เขามองเธออย่างไม่สบายใจ "ลุงได้ขออโหสิกรรมกับคุณอรแล้ว เอมเล่า... จะยกโทษให้ลุงได้ไหม"
เธอเมินหน้าหนี
เขาถอนใจ หยิบเช็คจากกระเป๋าเสื้อนอกออกมาส่งให้
"เงินนี้ควรจะเป็นของพวกหนู หนูคงจะมีความจำเป็นที่จะต้องใช้เงินอีกมาก"
เธอไม่ได้มองมันเสียด้วยซ้ำ
"ขอบพระคุณค่ะ แต่พวกเราไม่ขอรับ เราจะดิ้นรนกันเอง"
"เอม... หนูไม่จำเป็นต้องย้ายออกไปจากบ้านหลังนั้นหรอกนะ"
"แต่เราจะย้ายค่ะ" เธอบอกชัดถ้อยชัดคำ

เอมอมรและพี่ชายน้องสาวช่วยกันวิ่งเต้นหาบ้านใหม่ ในระหว่างนั้น ก็ช่วยกันรวบรวมสิ่งของที่ไม่จำเป็นไว้ทางหนึ่ง
เพื่อที่จะขาย หรือไม่ก็บริจาคออกไป ข้าวของเครื่องใช้ของแม่รวมทั้งเสื้อผ้าที่มีอยู่มากมาย
ถูกบริจาคให้แก่การกุศลไปแทบจะทั้งหมด พวกเธอสวดมนต์อุทิศส่วนบุญกุศลให้ทุกวัน
หวังว่าวิญญาณของท่านจะสุขสงบ

แล้วเธอก็หาบ้านได้ เป็นบ้านใหม่ที่เจ้าของจำเป็นต้องขายเพื่อเดินทางไปอยู่ต่างประเทศ เธอนัดให้พี่ชาย
ทำสัญญาซื้อขายกันในทันที

"บ้านนั้นไม่เล็กไปหน่อยหรือ มีห้องนอนอยู่แค่สองห้องเท่านั้นเอง
" อริยาติงด้วยสีหน้าไม่สบายใจ
"ไม่เล็กหรอกน่า... มีสองห้อง อะก็นอนกับพี่"
"แล้วพวกคนรับใช้ล่ะ"
"ให้เขาออก งานบ้านแค่นั้นเราจะต้องช่วยกันทำ"
"จะไหวหรือ พี่เอม"
"ไหวซี ไม่อย่างนั้นจะเอาเงินที่ไหนมาจ้าง ยังจะค่าอาหารการกินอีก"
"ให้นวลอยู่ด้วยสักคนได้ไหม" น้องสาวต่อรอง
"ก็ลองถามเขาดูซี" เอมอมรหนักใจในเรื่องค่าจ้างอยู่ไม่วาย
ชลิตซึ่งยังคอยติดตามไปมาหาสู่ถามเธอว่า "จะย้ายเมื่อไหร่ฮะ..."
"เร็วๆ นี้แหละค่ะ พร้อมเมื่อไหร่ก็ย้ายเมื่อนั้น ใช้ฤกษ์สะดวก"
"ทำไมจะต้องรีบร้อน รอให้ผ่านการสอบไปก่อนก็ได้นี่ครับ"
มหาวิทยาลัยกำลังใกล้จะมีการสอบครั้งสุดท้ายและเธอก็ยังไม่ได้เตรียมตัวดีนัก
"คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละค่ะ แต่ยิ่งอยู่ก็ยิ่งวังเวง คิดถึงคุณแม่..."
เสียงพูดเริ่มเครือ น้ำตาปริ่มตา เขาได้แต่ปลอบว่า
"ท่านไปสบายแล้วน่า... อย่าเศร้าอีกเลย"

เมื่อชลิตพาเธอกลับมาจากข้างนอกในตอนเย็นวันหนึ่ง เอมอมรแปลกใจเมื่อเห็นรถคันใหญ่จอดอยู่
จำได้ว่ามันเป็นรถที่คล้ายกันกับรถที่บ้านของคุณธวัชและคุณสุดใจ

เธอมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าวิตกกังวล
"ดูยังกับรถที่บ้านของคุณลุงกับคุณป้า หรือว่าพวกเขามีอะไรจะซักฟอกเอมอีก"
"จะให้ผมพบพวกเขาด้วยไหม"
"ถ้าคุณสะดวกใจก็พบเถอะค่ะ ไม่ว่าเขาจะถามหรือว่าจะต้องการยังไง เอมพร้อมจะทำตามอยู่แล้ว"

เธอรีบสาวเท้าขึ้นบันไดลานเทอเรซ ครั้นพอจะถึงประตู ใครคนหนึ่งก็ก้าวออกมา

หญิงสาวถึงกับยืนตะลึง

"พี่สิทธา...!" หล่อนพึมพำ