คุณอรอนงค์ลืมตาขึ้นอย่างยากเย็น ฤทธิ์ยานอนหลับทำให้เธอหลับไหลอย่างไม่ได้สติ
ในระยะหลังนับแต่มีเรื่องเธอก็ต้องอาศัยมันอยู่เป็นประจำ

"ลูกเอม..." เธอเรียกด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นเครือ มองลูกสาวอย่างห่วงใยแกมละอาย
"แม่คะ เอมเสียใจค่ะ เมื่อคืนนี้เอมทำให้คุณลุงโกรธ..." หญิงสาวพูดเหมือนจะร้องไห้
"เอมทำไม่ได้จริง ๆ"
เธอถอนใจ ยกมือลูบใบหน้าอิดโรย ชอกช้ำของตนเอง "ช่างเถอะลูก...ช่างมัน"
หญิงสาวมองมารดา "เอมเสียใจ" เธอพูดซ้ำแล้วก็ร้องไห้
"แม่จะลองขอร้องเขาอีกที”
"เขาคงไม่ยอมรับฟังหรอกค่ะ"
"แต่แม่จะลองดู"

คุณอรอนงค์ละทิฐิรวบรวมความกล้าอยู่นานกว่าเธอจะตัดสินใจโทรศัพท์ไปหานิยม
เขารับสาย ด้วยน้ำเสียงขึ้งเครียดเย็นชา

"คุณโทรฯมาทำไม"
"ฉันอยากจะพบคุณค่ะ ฉันมีเรื่องอยากจะพูดด้วย"
"แต่ผมไม่มีนะ ผมบอกคุณแล้วนี่ว่าผมต้องการอะไร"
"แต่ว่า..."
"ผมยังยืนยันตามนั้น..." เขาแทรกขึ้นในทันที "ส่งเอมอมรมา บอกเขาว่าผมให้โอกาสอีกครั้ง"
เขาทิ้งน้ำเสียงอย่างขู่เข็น
"อีกครั้งเดียวเท่านั้นนะคุณอร หลังจากนั้นถ้าผมทำอะไรลงไป คุณกับลูกๆ จะมาว่าผมใจร้ายไม่ได้"
คุณอรอนงค์วางโทรศัพท์แล้วกลับไปร้องไห้อีกครั้ง

ส่วนเอมอมรนั้น พอมีเรื่องก็หลบหน้าบิดามารดาของคู่หมั้นทั้งๆ ที่เธอเคยมีหน้าที่ต้องไปเยี่ยมเยือนท่านทั้งสอง
เธออ้างว่า “คุณแม่ไม่ค่อยสบาย” และ “เอมกำลังจะสอบค่ะ” โทรศัพท์ไปหาแทนการไปพบด้วยตัวเอง
แม้กระนั้นเธอก็ไม่อาจเลี่ยงเมื่อคุณภาณี ป้าสะใภ้คนโตซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับครอบครัวของคู่หมั้น
โทรศัพท์มาตามให้ไปพบ

คุณภาณีมองอย่างสำรวจตรวจตราก่อนจะตั้งคำถามที่ทำให้หญิงสาวอึดอัดใจ

"ป้าอยากจะรู้ว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไง คุณพิไลเขามาเล่าถึงหนู เขาว่าเพ็ญบอกว่าหนูมีผู้ชายอื่นเข้ามา
เกี่ยวข้องด้วย เป็นความจริงอย่างนั้นหรือเปล่า"

หญิงสาวกลัวอยู่แล้วว่าจะต้องถูกซักไซ้เอาเช่นนี้ เพ็ญระพี ขุ่นเคืองทั้งเรื่องคมกริชและชลิต
ดังนั้นคงไม่รั้งรอที่จะพูดออกมา แล้วมันก็รู้มาถึงคุณภาณีเข้าจนได้

เธอนิ่งอยู่อย่างอับจนถ้อยคำ คุณภาณีมองหลานสาวของสามีอย่างพิจารณา เห็นหน้าตาซูบซีดมัวหมอง
ไม่สดชื่นแจ่มใส

"ว่ายังไง มีอะไรจะบอกป้าได้บ้าง"
"เอมไม่มีอะไรจะพูดค่ะ"
"ก็แล้วจริงไหมเล่าที่เขาเล่าๆ กัน เพ็ญบอกว่าเอมนอกใจสิทธา แล้วก็ไปมีอะไรๆ กับผู้ชายอีกคน
" สีหน้าของคนถามเข้มงวดเคร่งขรึมมองเธออย่างพินิจพิจารณา
"ไม่จริงค่ะ"
"หนูไม่หลอกป้านะ"
"ไม่ค่ะ คุณป้า"
"ป้าไว้ใจว่าหนูคงไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย หนูเป็นเด็กดี ทุกๆ คนไว้ใจหนู ป้ารู้ว่าหนูคงไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง"
"หนูพยายามที่จะไม่ทำให้ใครๆผิดหวังอยู่แล้วค่ะ"
เธอพูดอย่างจริงใจ ก็เธอได้พยายามแล้วจริงๆ เสมอมา
"ตอนนี้ยังไปเยี่ยมคุณพี่อำนวยกับคุณพี่สุดใจเขาอยู่หรือเปล่า"
คุณอำนวยและคุณสุดใจคือบิดามารดาของสิทธา เอมอมรตอบว่า
"เปล่าค่ะ ตอนนี้คุณแม่ไม่ค่อยสบาย ถ้าเอมไม่อยู่กับบ้านก็ไปเรียน นี่ใกล้สอบแล้วด้วย"
"อ้าว น้องอรเป็นอะไรไป ไม่สบายมากหรือเปล่า"
"ไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ" หญิงสาวรีบปฏิเสธ "ไม่สบายนิดหน่อยเท่านั้น พักผ่อนอีกไม่กี่วันก็หาย"
"แล้วพอสอบเสร็จก็ไปเยี่ยมคุณพี่ทั้งสองบ้างนะ เขารักหนูพูดถึงกับคนอื่นอย่างภูมิใจเสมอ
นี่ป้าไม่ได้บอกเขาหรอกนะเรื่องที่คุณพิไลเขามาเล่า ไม่อยากทำให้ต้องร้อนใจกันไปเปล่าๆ
ป้ารู้ว่าคนสวยอย่างหนูจะต้องมีผู้ชายเข้ามาชอบพอยุ่งเกี่ยวด้วยเป็นธรรมดา แต่ป้าไว้ใจ
หนูเป็นเด็กดีคงจะไม่ทำเรื่องยุ่งขึ้นมา ถ้าหนูทำอะไรไม่ดี เราจะเสียใจกันหมดนะเอม จำคำที่ป้าพูดไว้นะ"

หญิงสาวจากคุณภาณีกลับมาด้วยความรู้สึกอ่อนอกอ่อนใจ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่ผู้ใหญ่มีเรื่องร้อนใจ
เกี่ยวกับเธอจนต้องเรียกมาสอบถามตักเตือน

เธอกลับมาบ้าน เห็นมารดานั่งซึมอยู่ในห้อง

"เอม แม่อยากจะไปอยู่ที่ไหนสักพัก" คุณอรอนงค์พูดซึมๆ
"ใครต่อใครโทรศัพท์แล้วก็แวะเวียนมาหาอยู่เรื่อยๆ แม่ไม่มีแก่ใจอยากจะพบจะพูดกับใครเลย"
"ตามใจแม่ซีคะ แม่อยากจะไปอยู่ที่ไหนล่ะคะ"
"แม่ก็ไม่รู้..."
"ไปอยู่ชายทะเลกันดีไหมคะ หรือที่เงียบๆ ในชนบทที่ไหนก็ได้ รอจนแม่สบายใจแล้วค่อยกลับมา"
"จ้ะ...ได้"
"แต่เอมไปอยู่ด้วยไม่ได้นะคะ ใกล้สอบแล้วเอมจะต้องไปเรียน เอมจะยู่ด้วยได้เฉพาะในวันหยุดเท่านั้น" อีกฝ่ายพยักหน้า
ครั้นหมดเรื่องพูดเมื่อเธอจะเดินจากมา ก็กลับถูกเรียกไว้ "เอม..."
"คะ"
"แม่อยากจะรู้ว่า..เอ่อ..เอมจะไม่กลับไปหาคุณนิยมอีกแล้วใช่ไหม"
"ไม่ไปค่ะแม่" เสียงตอบอ่อนแต่บอกความตั้งใจที่แน่วแน่
คุณอรอนงค์ พยักหน้าซึมๆ "แม่ไม่ว่าอะไรหรอก แม่ไม่ดีเอง ทั้งหมดเป็นเพราะแม่คนเดียว"