ต่างคนต่างนิ่งเงียบ หญิงสาวหลับตาทิ้งศีรษะพิงกับพนัก ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนเจ็บ ในใจนึกถึงคนที่เขา
อยู่ด้วยในค่ำคืนนี้ก่อนที่วิชาจะโทรศัพท์ไปตามตัว

"เอมมี่..." เขาเรียกเบาๆ น้ำเสียงเคร่งขรึม
"คะ…"
"คุณอยู่ที่นั่นกับใคร"
เธอขยับปากแต่แล้วก็เปลี่ยนใจ ช่างเถอะค่ะ"
"แต่ผมอยากรู้ว่าใคร"
พอไม่ได้คำตอบ ชายหนุ่มก็ฉวยมือบางๆ ขึ้นเขย่าอย่างฉุนเฉียวร้อนอกร้อนใจ
"เอมมี่...บอกว่าคุณมากับใคร และมันเกิดอะไรขึ้น"
เธอดึงมือหนี "วันนี้คุณเสียเวลาออกมากลางดึก ฉันขอบคุณและก็จะจดจำไว้ค่ะ"
รถถูกจอดรถเข้าที่ข้างทางทันที ชายหนุ่มคว้าไหล่ทั้งสองของเธอไว้
"คุณเลิกทำตัวเป็นเด็กเสียทีได้ไหม ผมอยากจะรู้ว่ามันเรื่องอะไรกัน มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ"
"ฉันทำตัวเป็นเด็กหรือคะ คุณลิต สิ่งที่ฉันทำไม่ว่าในวันนี้หรือวันไหนๆ ฉันไม่ได้ทำเพราะความเป็นเด็กเลย"
เขาจ้องมองดูเธออย่างอัดอั้น น้ำเสียงวิงวอน "เอมมี่ คุณมีเรื่องอะไร ทำไมไม่บอกผม"
พอถูกดึงเข้าไปกอดเธอก็ยันกายออกห่าง "ฉันอยากกลับบ้าน กรุณาส่งฉันที่บ้านด้วย"
ชายหนุ่มได้แต่นิ่งมองขยับกลับไปที่นั่งแล้วก็พารถแล่นไปข้างหน้า ขับวนไปเวียนมา
แล้วเขาก็เลี้ยวเข้าไปในโรงแรม
เอมอมรลืมตาขึ้น "ที่ไหนกันล่ะคะ "
เธอเหลียวไปรอบข้าง แปลกใจเมื่อพบแต่ความมืดสลัว พอนึกได้ว่ามันควรจะเป็นที่ไหน
เธอก็หน้าตึง ทำเสียงเข้ม "คุณชลิต!"
ชายหนุ่มถอนใจ พูดเคร่งขรึม "เอมมี่ ผมต้องพูดกับคุณนะ"
"ไม่ใช่ที่นี่ค่ะ"
"แล้วจะเป็นที่ไหน ที่บ้านคุณหรือ" พอถึงที่นั่นแล้วคุณจะพูดกับผมหรือ
หรือว่าจะเดินหนีขึ้นห้องไปเหมือนอย่างที่คุณชอบทำ... เอมมี่ ทำไมคุณทำอย่างนี้กับผม... "
น้ำเสียงตอนท้ายเหมือนถูกบีบคั้น อีกฝ่ายนิ่งเงียบงันด้วยความอัดอั้นพอๆ กัน
ร่างสูงเปิดประตูรถ ก้าวอ้อมมาหา จับแขนเธอพลางสั่งห้วนๆ "ลงมา"
เอมอมรนั่งนิ่ง ครั้นเขาออกแรงดึง เธอก็ตามลงมาโดยดี
เธอต้องกลั้นใจเมื่อก้าวเข้าไปในห้องมืดสลัวมีเสียงเพลงดังอยู่เบาๆ แสงไฟสีแดงขรึม
ทำให้เตียงใหญ่ปูผ้าเรียบขึงดูมีมนต์อย่างประหลาด
เขารุนให้เธอเดินเข้าไปก่อนจะปิดประตู "เอาละ...เล่ามา บอกผมให้หมด"
"ไม่ค่ะ" เธอเสียงเครือ "ฉันจะไม่เล่า"
"ทำไมล่ะ เอมมี่..." เขาบีบแขนเรียวจ้องลึกลงไปในดวงตาอย่างคาดคั้น
"มีอะไรกันนักหนา ทำไมถึงบอกผมไม่ได้"
"มันไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไร แค่เรื่องเล็กน้อยธรรมดาๆ" เธอยังปากแข็ง
"งั้นเรื่องอะไรล่ะ……เอมมี่ คุณจะทรมานผมไปถึงไหน"
"ฉันไม่มีเจตนาอย่างนั้นเลย... แต่...กรุณาอย่าสนใจเรื่องของฉันเลย ถึงยังไง
ฉันก็ยืนยันจะคอยคู่หมั้นของฉันอยู่ดี"
อีกฝ่ายกระแทกเสียงอย่างโกรธ "ผมยินดีด้วย" นิ่งไปนิดหนึ่งก็ถาม
"แต่ว่าวันนี้ล่ะ...ใคร...คุณนิยมใช่ไหม"
อีกฝ่ายนิ่งหลบตามองพื้นห้อง มือใหญ่ดึงเธอให้หันมาหา เสียงถามคาดคั้น "ใช่...ใช่ไหม"
หญิงสาวหันหน้าหนี พูดอย่างมีพิรุธ "ไม่ใช่ค่ะ"
"อย่าหลอกผมเลยเอมมี่ ถ้าไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใคร ฟังที่วิชาพูด ผมเดาได้ทันทีว่าเป็นเขา
" เธอได้แต่นิ่ง "มันเรื่องอะไรกัน คุณไปกับเขาทำไม คุณเมาแล้วกำลังรอลิฟท์...
คุณกำลังจะขึ้นห้องกับเขาใช่ไหม.."
เอมอมรหันหนี แล้วก็ต้องร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่ได้
"ทำไมกัน บอกผมซิว่าทำไม….."

เธอเอาแต่ร้องไห้ ชลิตจ้องมองดูด้วยดวงตาที่วาววามด้วยความโกรธ กระวนกระวาย และกระหายใคร่รู้
แต่ที่สุดก็ได้แต่ดึงเธอเข้ามากอดไว้
เธอร้องไห้อยู่ตรงนั้น

"เอมมี่...อย่าร้องไห้..." เขาลูบศีรษะเธอพลางจุมพิตที่ขมับครั้งแล้วครั้งเล่า
"มีปัญหาอะไรทำไม่ไม่บอกผม...ลืมแล้วหรือว่าผมรักคุณ..."
"คุณจะรักฉันทำไม ถึงอย่างไรฉันก็ทำอะไรให้คุณไม่ได้ ฉันต้องรอคู่หมั้นของฉัน...คุณเข้าใจไหม"
"เข้าใจ แต่ถึงยังไงผมก็ไม่อยากให้คุณมีอันตราย อย่างน้อยก็อยู่รอดปลอดภัยจนกว่าจะถึงเวลา
ที่คุณจะไปจากผม"
เธอสะอื้นอยู่ในอ้อมอกของเขา ชายหนุ่มจับใบหน้าของเธอให้เงยขึ้น
"คุณไปกับคุณนิยมทำไม มันมีอะไรเกิดขึ้น อย่าบอกนะว่า คุณกำลังจะขึ้นห้องไปกับเขาจริงๆ"
"ไม่ค่ะ"
"งั้นทำไมล่ะ"
"อย่าถามอีกนะคะ กรุณาเถอะ"

เขาถอนใจ และสุดจะหักใจได้ เขาก้มลงประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากอ่อนบางอย่างอ่อนโยน

หญิงสาวหลับตา ปล่อยใจให้อ่อนไหวไปกับสัมผัสที่เธอปรารถนา จากผู้ชายที่เธอรัก

เธอรับจูบของเขาด้วยอารมณ์อ่อนไหว เผลอตัวกอดและจูบตอบ หัวใจที่อ่อนบางเริ่มจะถูกหลอม ให้ละลาย
จากการกีดกั้นทรมานตัวเอง เธอรู้ตัว และรับรู้ถึงความเร่าร้อนรุนแรงในสัมผัสที่เพิ่มขึ้นของอีกฝ่าย
ความรู้สึกในหัวใจและความปราถนาแห่งร่างกายของเธอและของเขา กำลังจะถูกหลอมละลายให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

แต่แล้วอย่างช่วยไม่ได้ เธอคิดถึงสิทธา แล้วก็นึกถึงสมรัก

เธอหยุดชะงักไปในทันที

"เอมมี่..." ชายหนุ่มกระซิบเรียก

หญิงสาวยันกายให้ถอยออกห่าง อีกฝ่ายไม่ยินยอมจะยุติจึงออกแรงยึดไว้ โหมกอดจูบเหมือนคลุ้มคลั่ง
เธอสะบัดต่อต้านรุนแรงจนเขาต้องหยุด

"เอมมี่ ทำไมอีกเล่า" เสียงถามหงุดหงิดและงุนงงเป็นอย่างยิ่ง
"อย่าทำอย่างนี้กับฉัน"
"ทำไมนะ ผมมันน่ารังเกียจนักหรือ"
"ฉันทนไม่ได้..." ที่จะคิดว่าคุณเพียงแต่กำลังกอบโกยตักตวงเอาจากฉัน เหมือนอย่างที่คุณทำกับสมรัก
ที่นี่คือโรงแรมชั่วคราว คุณมีเจตนาไม่ดีตั้งแต่เลี้ยวรถเข้ามาแล้วใช่ไหม"
เสียงเธอสะท้าน ม่านตาสั่นระริกด้วยความรู้สึกต่อต้านไม่ยินยอม