"คุณชลิตไม่สบาย...สั่งไม่ให้รบกวนค่ะ"
คำพูดของสาวเลขานุการของชลิต ทำให้อริยาหน้าเสีย "คุณชลิตเป็นอะไรไปหรือคะ"
"ไม่ทราบค่ะ" เป็นคำตอบสั้นๆ
อริยาถอยออกมายืนหันรีหันขวางอยู่ครู่หนึ่งก็เดินกลับไปอีก
"พี่คะ พี่ช่วยถามคุณชลิตให้หน่อยเถอะ ก็อะอุตส่าห์มาทั้งทีแล้ว ถ้าคุณชลิตไม่สบายจริงๆ อะก็จะกลับ"
เพราะเคยเห็นท่าทีชลิตสนิทสนมกับเด็กสาวมาก่อน เลขาฯ สาวจึงพยักหน้า "เอา ลองดูก็ได้"
เจ้าหล่อนเดินไปที่ประตูห้อง เคาะเบาๆ แล้วจับลูกบิดผลักเข้าไป
ชลิตนั่งซึมอยู่ในเก้าอี้ตัวใหญ่ เมื่อได้รับคำบอกว่า "น้องที่ชื่ออริยามาขอพบค่ะ"
เขาก็ยืดกายขึ้น
"เชิญเข้ามาได้เลย"

"จะไปไหนหรืออะ"

เอมอมรมองน้องสาวด้วยสายตาขรึมๆ อริยาแต่งกายอย่างจะออกจากบ้าน กางเกงขายาวรูปทรงทันสมัย
เสื้อยืดเข้ารูปสีสวย เด็กสาวเดินเหวี่ยงกระเป๋า ฮัมเพลงลงมาข้างล่าง

"อะมีนัด"
ดวงตาคู่สวยจับมองนิ่ง "กับใคร..."
อริยาถอนใจ ถามอย่างเบื่อหน่าย "เฮ้อ พี่เอมจะซักให้มันได้อะไรขึ้นมา"
"ความจริงน่ะซี นั่นละที่พี่ต้องการ"
"แต่ก่อนแต่ไรพี่เอมไม่เคยคอยนั่งซักไซ้อะอย่างนี้เลยนี่"

แน่ละ เธอคงไม่ถามหากไม่ได้เผอิญเห็นรถคันหรูสีฟ้าที่เจนตามาส่งอริยาเมื่อวันก่อน และหลังจากนั้นเด็กสาว
ก็ร่าเริงขึ้นอย่างผิดสังเกต

"พี่อยากจะรู้ว่า อะไปกับคุณชลิตใช่ไหม"
"ถ้าใช่แล้วจะเป็นอะไรล่ะคะ"
"อะ..." เอมอมรพูดได้แต่เพียงนั้น
"พี่เอมมีอะไรขัดข้องหรือ"
เอมอมรพูดอย่างอัดอั้น "พี่ไม่อยากให้อะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเขา"
"ทำไมล่ะคะ" เด็กสาวถามอย่างไม่เข้าใจ "อะไม่เข้าใจว่าทำไม มันมีอะไรกันระหว่างพี่เอมกับพี่ชลิต
พี่เอมทำไมไม่บอกอะ"
เอมอมร หันหน้าหนีดวงตาคาดคั้นของน้องสาว "พี่ไม่มีอะไรจะต้องบอก"
"พี่ชลิตรักพี่เอมใช่ไหม..."
คำพูดเธอพร่างพรู "ผู้ชายคนนั้นรักไปทั้งนั้นแหละ อะเห็นไหมว่ามันยุ่งกันไปหมด พี่เพ็ญ พี่รัก...
พี่ไม่อยากให้อะต้องยุ่งไปอีกคน"
"อะจะไม่ยุ่งอย่างพี่ๆ หรอก" เด็กสาวร้องออกมา
"อะชอบพี่ชลิต แล้วเขาก็ดีกับอะ มันก็แค่นั้นเอง ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง"
"อะยังเด็กนัก ยังไม่เข้าใจอะไรหรอก"
"อะจะไปละ"
"อะ..."
"อะไรอีกล่ะคะ"
สีหน้าของน้องสาวทำให้เธอได้แต่ถอนใจ "สัญญากับพี่ไหม ถ้าเกิดอะไร อะจะบอกกับพี่"
อริยายกไหล่ "ก็ได้ อะสัญญาค่ะ"

เมื่ออะริยาเล่าให้ชายหนุ่มฟัง เด็กสาวเห็นสีหน้าเคร่งขรึมเศร้าซึมของเขาหมองลงไปอีก

"เอมไม่ไว้ใจพี่ เขาไม่เคยเห็นพี่ดีเลย"

เด็กสาวรู้สึกสงสาร ไม่ได้เห็นเขาแจ่มใสร่าเริงช่างเล่น ดังเคยนานแล้ว

"พี่ลิตคะ พี่ลิตรักพี่เอมหรือคะ"
สีหน้าของเขาหม่นหมอง บอกอย่างหนักแน่น "ใช่"
"แล้วพี่รักล่ะ"
"พี่ไม่ได้รักเขา"
"แต่อะเห็น..." เธอพูดได้เพียงนั้น แล้วก็นิ่ง
เขาไม่แก้ตัว นอกจากบอกว่า "คุณรักเขาก็รู้ข้อนั้น"
"อะไม่เข้าใจพวกผู้ใหญ่เลย"
เขาหัวเราะขรึมๆ

ทั้งสองกำลังรับประทานอาหารกลางวันแบบบุปเฟ่ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ต่างตักแบ่งอาหารพอประมาณ
ยกมานั่งทานกันในมุมหนึ่งของห้องขนาดใหญ่ซึ่งมีผู้คนอีกมากมายกระจายกันอยู่เกือบเต็มห้อง ท่าทางของชายหนุ่ม
ไม่ได้เอร็ดอร่อยกับรสชาติอาหารเลย เขาทานไปอย่างนั้นเอง ช้าๆ และไม่มากคล้ายลำคอฝืดฝืน

อะริยาถามว่า "แล้วพี่ลิตบอกให้พี่เอมรู้หรือเปล่า..."
"บอก..."
อะริยาตาโต "หรือคะ...แหม พี่เอมก็ช่างไม่บอกไม่เล่าให้อะฟังบ้างเลย"
"เอมเป็นคนอย่างนั้นเอง"
"แล้วเขาบอกพี่ลิตว่ายังไง..."
"บอกว่าอย่ามายุ่งกับเขา" เขาพูด "แล้วพอเห็นพี่สนิทกับอะ เขาก็บอกอีกว่าอย่ามายุ่งกับอะ
เขากลัวว่าพี่จะพาให้อะเสีย"
"แหม...พี่เอมนี่ละ" อริยาถอนใจ
"พี่สาวของอะเป็นคนใจแข็งที่สุดตั้งแต่พี่เคยพบมา"
"หรือคะ " แต่พี่เอมมีพี่สิทธิและคงเห็นว่าพี่ลิตก็มีพี่รักด้วยกระมัง…แต่ว่า.
พี่ลิตคะในเมื่อพี่ลิตบอกว่ารักพี่เอม ไม่ได้รักพี่รัก แล้วทำไมพี่ลิตกับพี่รัก..." เธอนึกหาคำพูดไม่ได้
ชายหนุ่มถอนใจ "บางเรื่องก็อธิบายยาก แล้วอีกหน่อยอะก็คงจะเข้าใจ"

อริยาถอนใจ มองดูชายหนุ่มรุ่นพี่ใหญ่ฝืนรับประทานอาหารด้วยความรู้สึกหนักอึ้งหม่นหมองไปด้วย
ความรักที่ไม่สมหวังช่างเป็นเรื่องร้ายแรงสำหรับเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันมาเกิดขึ้นกับคนที่เธอรัก
และนิยมชมชอบอย่าง เอมอมรและชลิต

เธอได้แต่หวังว่าจะสามารถช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้น

หญิงชายในวัยกลางคนกลุ่มหนึ่งเพิ่งจะเดินเข้ามา คนกลุ่มนี้มีท่าทีน่าเกรงขาม การแต่งกายภูมิฐาน
แม้จะเป็นชุดกลางวันแบบลำลองก็ดูหรูหราโดดเด่น อริยาได้ยินเสียงพูดคุยขณะที่คนกลุ่มนั้นเดินผ่านไป
ยังกลุ่มโต๊ะซึ่งจัดวางอาหารนานาชนิดไว้

เธอหันมามองโดยไม่ได้ตั้งใจ ครั้นเห็นว่าเป็นใครก็กระซิบบอกชลิต

"พวกคุณหญิงประภาค่ะ" เธอบอกชื่อสกุลซึ่งกำลังเด่นดังในวังราชการทหาร
ชลิตมองตาม "อะรู้จักหรือ..."
"เขารู้จักคุณแม่ เคยไปที่บ้านอะด้วย"
"อ้อ"

อริยายังคงสนใจ จับตามองผู้มาใหม่ไม่วางตา พอเห็นประกายเพชรวูบวาบอยู่ในนิ้วนางของคุณหญิง
เธอก็พูดออกมาตามประสาเด็กวัยรุ่นที่เก็บอะไรไว้ไม่ได้

"อะอยากจะเข้าไปทักจัง แต่กลัวเขาจะจำไม่ได้"
"อะอยากทักเขาทำไมล่ะ"
"อะอยากจะดูแหวนที่เขาใส่ อยากรู้ว่าใช่แหวนของพี่เอมไหม" แล้วเธอก็ชะงัก หันมองหน้าชลิต
ชายหนุ่มกำลังมองเธออย่างแปลกใจ "แหวนของเอมจะไปอยู่ที่เขาได้ยังไง"
อริยาถอนใจ "อะพูดมากไปอีกแล้ว"
ชายหนุ่มยิ้มประจบ "บอกพี่หน่อยน่า อะ หรือว่าไม่ไว้ใจพี่อีกคน"
"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ แต่ว่ามันไม่สมควรจะพูด” เธอว่า "แต่เอาละ อะจะบอกพี่ลิต คุณแม่เอาเงินมาจากคุณหญิง แล้วคุณหญิงก็เอาแหวนไว้ มันเป็นแหวนหมั้นของพี่เอม"
เขาไม่สงสัยซักถามให้เธอต้องอึดอัดใจ เพียงแต่ถามว่า "อะรู้ไหมว่าเท่าไหร่"
"คิดว่าห้าแสนบาทค่ะ...เฮ้อ อะก็ไม่รู้ว่าคุณแม่คิดยังไงทำไมถึงไปเอาเงินเขามา..."
"คุณอาก็คงจะมีเหตุผล ว่าแต่ว่าเมื่อเป็นอย่างนี้แล้ว เอมจะทำยังไง อีกไม่ช้าคู่หมั้นเขา
ก็จะกลับมาแล้วไม่ใช่หรือ"
"นั่นน่ะซีคะ อะก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่...คุณแม่คงจะไปเอาคืนมาเร็วๆ นี่ละค่ะ"

เธอพูดไปอย่างนั้นเอง มองไม่เห็นทางว่ามารดาจะหาเงินห้าแสนจากที่ไหนไปไถ่แหวนคืน
มารดาได้เงินมาเป็นก้อนเล็กๆ แล้วก็มักจะใช้มันหมดไปอย่างรวดเร็ว แต่เพราะว่ามันไม่ใช่แหวนของเธอ
เธอจึงไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจกระไรนักหนา นอกจากวิตกแทนพี่สาวอยู่บ้างเท่านั้น

ชลิตมิได้พูดว่ากระไรอีก ทว่าเขากลับท่องจำชื่อและนามสกุลของคุณหญิงประภา ด้วยความคิดอันหมายมาด