ชลิตเปิดประตูรถ ก้าวยาวๆ เข้ามาหา ใบหน้าบึ้งตึงประกายตาเครียดขึง

"จะไปด้วยกันไหม" เขาถามเสียงห้วน จ้องนิ่งอยู่ที่ตาเธอ
เอมอมรงงงันเกินกว่าจะทำอะไรถูก พิพัฒน์เพียงแต่แปลกใจ ตอบแทนไปว่า
"เอมมากับผมนะครับ"
เขาไม่ฟัง หันมาสั่เธอเสียงเฉียบ "ไปขึ้นรถ"

เอมอมรมองไป เห็นสีหน้าของสมรักบอกความไม่พึงพอใจอยู่ข้างในรถ
ความเจ็บปวดแล่นริ้วจับหัวใจเธอ เสียงตอบขัดแข็งดื้อรั้น "ไม่ค่ะ"
มือแข็งแรงจับหมับเข้าที่ต้นแขน ดึงแรงจนรู้สึกเจ็บ เธอสะบัด ร้องอย่างคับแค้นใจ

"ปล่อย อย่ามายุ่งกับเอมนะ"
ร่างเล็กๆ ถูกดึงแกมลากออกมาสู่ม่านฝน พิพัฒน์ตามออกมาคว้าข้อมือชลิตไว้
"เดี๋ยว..."

ก่อนที่ทุกคนจะรู้ตัว ชลิตก็หันกลับมา แล้วกำปั้นหนักหน่วงของเขาก็ฟาดเปรี้ยงเข้าที่ปลายคางของอีกฝ่ายหนึ่ง

เอมอมรร้องกรีดอย่างตกใจ ถอยหลังไปยืนตัวสั่น เบิกตาจ้องมองชายหนุ่ม ไม่เคยคิดมาก่อนว่า
เขาจะทำเรื่องรุนแรงเช่นนี้ได้

"จะไปกับผมหรือว่าไม่ไป" เขายังถามอย่างขู่เข็น
เธอไม่ตอบ ถลาไปนั่งข้างพิพัฒน์ ที่ยันกายลุกขึ้นอย่างงวยงง มีเลือดที่ซึมจากมุมปาก
"พี่พัฒน์ เป็นยังไงบ้างคะ"

ร่างสูงยืนนิ่ง ดวงตาวาวโรจน์ร้อนแรงจนแทบจะเผาคนทั้งคู่ให้มอดไหม้ เขาหันกลับ เดินดุ่มไปที่รถ
เอมอมรมองตาม เห็นรถคันนั้นกระชากออกจากที่ แล่นออกไปในสายฝน...

สมรักมองร่างเปียกปอนที่กระชากประตูรถเปิดเข้ามากระแทกนั่งอย่างตกใจแกมพิศวง ใบหน้าสะอ้าน
คมเข้มของเขาเครียดขมึงอย่างกำลังโกรธจัด

"คุณลิต…!"
ฝ่ายนั้นไม่ยอมแม้แต่จะหันมา สตาร์ทเครื่องยนต์พารถกระชากออกจากที่แล่นบึ่งไปข้างหน้า
"มีเรื่องอะไรกันคะ คุณลิต ไปต่อยเขาทำไม"
เขาไม่ตอบ นัยน์ตาคมกล้าแทบจะปะทุ เธอเห็นรอยกรามของเขานูนขึ้น
"โกรธอะไรกันมากมายขนาดนี้" เธอพร่ำถาม ครั้นไม่ได้รับคำตอบก็ได้แต่เก็บความไม่พอใจไว้

สมรักเพิ่งจะรู้ว่าควรจะระแวงใคร เอมอมร...ผู้หญิงที่เธอลงความเห็นว่าเซื่องซึมโง่ทึ่มคนนั้น
ถ้าไม่ใช่เจ้าหล่อนแล้วจะเป็นใคร จะมีสาเหตุอื่นอันใดที่จะทำให้ชลิตเป็นไปได้ถึงเพียงนี้

ชายหนุ่มจอดรถที่หน้าบ้านพัก สีหน้าของคนทั้งสองไม่ดีนัก เดินเลี่ยงคนอื่นๆ ขึ้นไปเก็บข้าวของ
แล้วก็กลับลงมาขึ้นรถขับออกไป เมื่อถูกทักถามก็ตอบเพียงสั้นๆ ว่า

"จะกลับกันก่อนละ"
"นั่นเขาเป็นอะไรกันไปนะ" อารยะบ่นงงๆ กับเพื่อนๆ อริยามองตามพลางส่ายหน้า
"นั่นซีคะ ไม่รู้ยังไงกัน"
"ทะเลาะกันละมั้ง..." เพ็ญระพีออกความเห็น สีหน้าเจือยิ้มเยาะหยัน

อีกครู่ใหญ่ๆ พิพัฒน์และเอมอมรก็ซ้อนจักรยานกันกลับมา เสื้อผ้าที่เปียกฝนแห้งหมาดลงบ้างแล้ว
แม้กระนั้นอารยะก็ยังทักว่า

"อ้าว เปียกปอนเป็นลูกหมาตกน้ำมาอีกสองคนแล้ว"

แต่ครั้นเห็นสีหน้าของทั้งสองถนัด เขาและเพื่อนๆ ก็ต้องพากันแปลกใจ เอมอมรหน้าซีด
สีหน้าเผือด เดินเลี่ยงคนอื่นๆ ขึ้นข้างบนไปในทันที

อารยะมองเพื่อน ฝ่ายนั้นปั้นสีหน้าเหยเกคางบวมโย้ไปข้างหนึ่ง

"เฮ้ย...มึงไปโดนอะไรมาวะ ได้พัฒน์"
"โอย โดนลมสลาตันว่ะ"
"ลมสลาตันฉิบหายอะไรของมึง เฮ้ย...ไอ้เอมมันต่อยเอาหรือยังไง มึงทำอะไรน้องกูวะ"
พิพัฒน์โวยลั่น "โว้ย...ไอ้บ้า ไม่ใช่อย่างนั้นโว้ย กูไม่ได้ทำอะไรน้องมึง"
อารยะปล่อยคอเสื้อเพื่อน "จะไปรู้เรอะ เห็นมึงตามไอ้เอมมันอยู่นี่หว่า แล้วเป็นไง มึงไปโดนอะไรมา"
พิพัฒน์ลดเสียงลง "นายชลิตมันต่อยกู"
"ฮ้า..." อารยะร้องลั่น "มึงว่าไงนะ"
"ไอ้บ้า...กูยิ่งปวดคางอยู่ จะให้กูพูดดังไปถึงไหน"
"มึงว่านายชลิตต่อยมึง"
"เออ..."
"เขาต่อยมึงทำไม..."
"ไม่รู้ซี กูสงสัยว่าหมอจะหึงว่ะ"
คำพูดอุบอิบทำให้ทุกคนมองหน้ากันอย่างแปลกใจ

อริยาตามขึ้นมาทันที "พี่ลิตเขาต่อยพี่พัฒน์จริงๆ หรือคะ พี่เอม"

เอมอมรเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกำลังจัดข้าวของลงกระเป๋า เพ็ญระพีตามมานั่งห้อยขาอยู่บนเตียงมองอย่างระแวง
แกมอยากรู้

หญิงสาวพยักหน้า ใจคอไม่เป็นปกติจนไม่มีแก่ใจอยากจะพูด

"ตายแล้ว เขาต่อยพี่พัฒน์ทำไมคะ"
"พี่ก็ไม่รู้.….."
"ตัวน่าจะรู้นะเอม" เพ็ญระพีพูดด้วยน้ำเสียงเหน็บแนม "ตัวอยู่ในเหตุการณ์นี่"
เอมอมรเงียบ อีกฝ่ายจึงคาดคั้น "ฮึ...ว่าไง มีอะไรก็พูดให้รู้กันบ้างซิ”"
"เราไม่รู้จริง ๆ"
"ประหลาด" อีกฝ่ายกระแทกเสียง "เขาขัดใจกันเรื่องตัวรึเปล่า"
"เปล่า...ไม่ใช่…." เธอรีบปฏิเสธ แล้วก็เงียบเสียงลงไปอีก
อริยามองพี่สาว ใบหน้าซีด สีหน้าเผือด ทำให้รู้สึกสงสาร เด็กสาวตอบแทนว่า
"คงจะไม่ใช่หรอกค่ะพี่เพ็ญ"
"แน่หรือ..."
"พี่เอมไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพี่ลิตนี่คะ"
"แน่หรือเปล่าว่าไม่เกี่ยว..." น้ำเสียงเยาะหยันถามประโยคเดิม จับจ้องเอมอมรอย่างสังเกตสังกา
"แปลกนะ เห็นทำท่าทางเหินๆ ห่างๆ กัน ข้างคุณชลิตก็รักกับแม่รักจี๋จ๋าเหลือเกิน
แต่ว่าคงจะไม่ได้จงใจแสดงตบตาคนอื่นๆ หรอกนะ"
น้ำเสียงเธอเหน็บแนมจับผิด เอมอมรได้แต่นิ่งอึ้ง
อริยาชักจะไม่พอใจ "พี่เพ็ญก็...สงสัยอะไรกันนักหนา พี่เอมบอกแล้วว่าไม่รู้ๆ
เอาไว้พี่เพ็ญถามพี่รักดูก็แล้วกัน"
เพ็ญระพียักไหล่ "เรื่องอะไรจะต้องไปถาม ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันสักหน่อย"
"ก็นั่นน่ะซีคะ”
เพ็ญระพีลุกขึ้นก้าวฉับๆ ออกจากห้องไป อริยาค้อนตามอย่างนึกขวาง
"นิสัยน่ารำคาญจริงๆ เลย" เด็กสาวบ่นตามหลัง