เอมอมรได้ยินเสียงไก่ขันอยู่ไกลๆ ฟ้ายังไม่ทันจะสางเมื่อเธอยันกายลุกขึ้น เห็นเพื่อนๆ และน้องสาวยังนอนสนิทหลับไหล
เธอลุกออกจากห้องอย่างแผ่วเบา หยิบเสื้อผ้าเดินไปเข้าห้องน้ำจัดการกับตัวเองเสร็จก็เดินลงมาข้างล่าง
เสียงนวลกุกกักอยู่ที่ในครัว คงกำลังเตรียมอาหารเช้า

พวกผู้ชายกระจายกันนอนหลับอยู่ข้างล่าง ไม่บนเก้าอี้ก็ที่พื้นห้อง บ้างก็นอนรับลมอยู่ที่ระเบียง อากาศค่อนข้างหนาว
ในตอนเช้า ทำให้ต่างก็ต้องอาศัยผ้าคลุมไว้

ในความมัวสลัวของห้อง หญิงสาวเห็นชลิตกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบที่ไม่น่าจะรับน้ำหนักร่างใหญ่ยาวไว้ได้
เธอเดินใกล้เข้าไป เห็นใบหน้าของเขาสงบเฉย นัยน์ตาปิดสนิท ดูเขาคมสันเกลี้ยงเกลาแม้ไรเคราเขียวอ่อนๆ
จะเริ่มปรากฏให้เห็น

ชายหนุ่มหายใจช้าๆ อยู่อย่างสม่ำเสมอ เขาสวมกางเกงขาสั้น เสื้อสีอ่อนตัวหลวมที่สวมใส่เปิดกระดุมไว้จนถึงช่วงเอว
มันแบะอ้าออก ปล่อยช่วงทรวงอกเปลือยเปล่ารับลม อากาศเย็นออกอย่างนี้ เธอรู้สึกหนาวแทน

เธอเห็นผ้าขนหนูผืนใหญ่พาดอยู่บนเก้าอี้จึงฉวยมาตั้งท่าจะห่มให้

แต่แล้วเธอก็กลับหยุดชะงัก ด้วยดวงตาอ่อนเศร้า เธอได้แต่มองเขาอย่างปวดร้าว เธอมีสิทธิ์ใดที่จะให้ความกังวลห่วงใย
ในบัดนี้เธอและเขาได้ก้าวออกจากความสัมพันธ์มาสู่จุดที่ควรจะเป็น….. แยกจากกันโดยเด็ดขาด
อย่างที่เธอประสงค์ แล้วเธอจะทำให้เขาไขว้เขวอีกทำไม

เธอพาดผ้าผืนนั้นไว้ หันเดินจากไปอย่างร้าวราน

พระอาทิตย์โผล่พ้นขอบทะเล แต่กระนั้นฟ้าก็ยังมืดกว่าปรกติ เมฆฝนก่อเค้าแต่คงยังไม่ตก

หญิงสาวถือรองเท้าแตะไว้ขณะที่เดินกดปลายเท้าไปบนพื้นทรายตามชายน้ำ บางครั้งก็เตะน้ำจนกระจาย
และบ่อยครั้งที่หยุดยืนหันหน้าไปสู่ทะเลมองไกลออกไปข้างหน้า

พออยู่คนเดียวเธอก็ร้องไห้ออกมาอย่างอัดอั้น น้ำตามากมายไหลลงมาตามร่องแก้ม เธอรู้สึกเจ็บปวด เหงา เศร้า
และว้าเหว่ สาหัสกว่าที่เคยเป็นมาแต่ก่อน

เธอเดินไกลออกไปทุกที น้ำตายังไหลรินเป็นทางจนต้องใช้หลังมือปาดทิ้ง รู้ตัวว่ายิ่งเดินก็ยิ่งไกล
แต่เธอไม่มีแก่ใจจะหันกลับ ถ้าทำได้ เธอก็อยากเดินให้หายไปเสียจากโลกนี้...

สายมากแล้ว เธอยังนั่งซึมอยู่บนโขดหินใต้เงาไม้ ห่างไกลจากที่พัก ได้ยินเสียงร้องเรียก
"เอม...เฮ้...เอม" แล้วก็เห็นพิพัฒต์จูงจักรยานเข้ามาหา
"หายมาทำอะไรอยู่คนเดียวที่นี่ รู้ไหมว่าใครๆ ถามหากันให้วุ่น” เขาทำเสียงตำหนิ
เธอฝืนยิ้ม "คนอื่นทำอะไรเอมยังไม่สนใจ ทำไมเอมจะทำอะไรบ้างไม่ได้ ต้องมีคนคอยสนใจอยู่เรื่อย"
"ก็เขาเป็นห่วงเราละซี…….เป็นยังไงถึงเดินมาไกลถึงนี่"
"เอมเดินเล่นมาเรื่อยๆ"
"หิวไหม...นี่สายมากแล้วนะ คนอื่นกินกันอิ่มหมดแล้ว"
"ไม่หิวหรอกค่ะ" เธอออกเดินจะกลับ พิพัฒน์จูงจักรยานตาม ถามเขินๆ ว่า
"เอมโกรธพี่เหรอ"
"เอมไม่ได้โกรธพี่พัฒน์"
"แน่นะ…….แล้วทำไมหน้าตาเป็นอย่างนี้"

เธอนิ่งไป แล้วก็แกล้งยกมือลูบหน้ายิ้มกับเขาใหม่ คราวนี้มันแจ่มใสขึ้นกว่าเดิม

ชายหนุ่มหัวเราะ
"เอมไม่ดีเองแหละค่ะ ไม่ได้เกี่ยวกับพี่พัฒน์หรอก พี่พัฒน์ไม่ได้ทำอะไรให้เอมโกรธ"
"เมื่อคืนพี่คงจะเมามากไป จำไม่ได้เลยว่าทำอะไรไม่ดีหรือเปล่า"
เอมอมรเห็นสีหน้าของเขาแล้วก็นึกสงสาร "ไม่ได้ทำอะไรหรอกค่ะ”"
"งั้นก็โล่งใจ พี่กังวลว่าจะเสียผู้ใหญ่ซะแล้วคราวนี้"
เธอเย้าว่า "พี่พัฒน์มีความเป็นผู้ใหญ่จะเสียด้วยหรือคะ"
"อ้าว...ไหงถามงั้นล่ะ" เขาถามเจือหัวเราะ "ว่าแต่เอมเมื่อยไหม ซ้อนท้ายจักรยานพี่กลับไปดีกว่า"
"อย่าเลยค่ะ เอมอยากจะเดิน พี่พัฒน์กลับไปก่อนเถอะ"
"พี่จะเดินเป็นเพื่อน"
"ไหวหรือ คนขี้เมามักจะขี้เมื่อย"
"ดูถูกอีกแล้ว... แต่ถึงเมื่อยก็จะทน พี่อยากคุยกับเอม"
"ไม่กลัวเล็กจะว่าหรือคะ" เธอหมายถึงสาวคนใหม่ของเขา
"โอ๊ย...ไม่กลัว" เขารีบพูดต่อไปว่า "พี่กับเขาไม่ได้มีอะไรกันสักหน่อย"
"ทำไมล่ะคะ ไม่ได้ชอบเขาหรอกหรือ"
"ก็ชอบ.…..แต่ยังไม่ถึงขั้น"
"อีกหน่อยก็ถึง" เธอพูดยิ้ม ๆ
"อาจจะไม่ก็ได้" ชายหนุ่มยังไม่ยอบรับ
"เอมล่ะ นอกจากคู่หมั้นแล้ว ไม่ได้นึกชอบใครอื่นบ้างเลยหรือ"
คนถูกถามสีหน้าเปลี่ยนไป "จะชอบได้ยังไงล่ะคะ....."
"ทำไมจะไม่ได้...มันเป็นเรื่องของหัวใจ เรามีสิทธิ์นี่"
"ถ้าแน่ใจว่าแยกกายกับใจได้ก็น่าจะมีใช่ไหมคะ"
เสียงคนที่เดินจูงจักรยานอยู่ใกล้ๆ ถามอย่างสงสัย "บอกได้ไหมว่าเขาเป็นใคร"
สีหน้าเธอหมอง แต่ก็แกล้งยิ้มมีนัย "ไว้มีก่อนค่อยบอกนะคะ"
"ว้า….. แปลว่ามีหรือไม่มีกันแน่"
"ก็พี่พัฒน์จะอยากรู้ไปทำไม"
"ก็อยากจะรู้น่ะซีว่าพี่พอจะมีหวังบ้างหรือเปล่า"
เธอหัวเราะ "พี่พัฒน์ไม่มีหวังหรอกค่ะ"
ชายหนุ่มถอนใจ อีกครู่หนึ่งก็ร้องเพลงอย่างเบิกบานใจ "Rain drops keep falling on my head..."
เธอร้องตาม แต่แล้วเมฆที่ก่อเค้ามาแต่เช้าก็เริ่มจะโปรยเม็ดฝน พิพัฒน์ร้องว่า
"อ้าว ฝนตกลงมาจริงๆ แล้วละ"
"ทำยังไงดีล่ะคะ เดินตากฝนกันดีไหม"
"อย่าเลย ซ้อนท้ายจักรยานพี่ไปเถอะ ประเดี๋ยวก็ถึง เมฆไม่มากฝนคงไม่ตกหนักหรอก"
หญิงสาวทำตาม พิพัฒน์ขี่ไปได้ครู่หนึ่งก็เห็นป้อมร้างปลูกทิ้งไว้ข้างทาง เขาเบนรถเข้าไปในทันที "พักที่นี่ก่อน"
เอมอมรกระโดดลงมายืนข้างๆ มองม่านฝนพลางบ่นว่า
"ยังไม่ตกหนักสักหน่อย ไปต่อก็ได้นี่คะ"
"ประเดี๋ยวก็หนัก" เขาว่า ดึงร่างบางเข้าหลบข้างใน
ป้อมนั้นเป็นป้อมไม้เก่า เปิดโปร่ง ไม่มีประตูหน้าต่างถ้าฝนตกหนักกว่านั้น คงป้องกันอะไรไม่ได้ หญิงสาวมองม่านฝน ทั่วบริเวณนั้นไม่มีผู้คน มันเปลี่ยว โดดเดี่ยวจากโลกภายนอก
"ชื้นไปหมดเลย” เธอพูดพลางหัวเราะ ดึงเสื้อแพรสีอ่อนที่แนบติดเนื้อตัวให้สะบัดออก อีกฝ่ายทำตาวาวจับจ้อง
"ยิ่งเปียกก็ยิ่งสวย"
"อย่าบ๊องน่า”
"อ้าว...พูดจริงๆ นะ"
เขามองเธอทั้งตัว เธอสวมกางเกงสั้นเพียงครึ่งขา เห็นเนื้อเนียนเหนือข้อเข่า ท่อนขาเรียวกลมกลึงน่าสัมผัส
เอมอมรหันข้างให้อย่างขุ่นใจ "อะไรก็ไม่รู้"
เขามองเธอยิ้มๆ "เอม...พี่จะบอกอะไรให้อย่างหนึ่ง จะฟังไหม"
"จะบอกอะไรคะ"
"จะบอกว่า พี่น่ะมองเอมมาตั้งแต่เริ่มจะเป็นสาวแล้วนะ"
"หรือคะ..."
"เสียดายที่มีนายสิทธาคุมเชิงอยู่ ไม่อย่างนั้นป่านนี้พี่จีบเอมเป็นแฟนไปนานแล้ว"
เธอไม่ตอบ นึกภาวนาให้ฝนหายตก แต่มันกลับหนาตาขึ้นเรื่อยๆ
มืออุ่นๆ วางลงที่ไหล่ ทอดเสียงเว้าวอน "เอม ชอบพี่บ้างไหม"

ถ้าเป็นที่บ้าน เธอคงจะมองมันเป็นเรื่องขำ แต่ในที่เปล่าเปลี่ยวโดดเดี่ยวเช่นนี้ เธอได้แต่รู้สึกอึดอัดใจ

เธอไหวไหล่หลุดจากการเกาะกุม "ถามทำไมล่ะคะ"
"ก็อยากรู้น่ะซี"
"งั้นขอตอบว่าไม่ได้ชอบ"
"ไม่ได้ชอบไม่ได้แปลว่าไม่ชอบนะ"
"ก็งั้นน่ะซีคะ"
"ชอบหน่อยไม่ได้รึไง"
เขาจับแขนเธอดึงให้หันมา เอมอมรทำสีหน้าไม่พอใจเกร็งตัวขืนไว้
"อย่าทำอย่างนี้ซีคะ ถึงเราจะสนิทกันแค่ไหนพี่พัฒน์ก็เป็นผู้ชายและเอมเป็นผู้หญิงนะ"
"พี่คงไม่ทำอย่างนี้ถ้าเอมไม่ใช่ผู้หญิง" เขาหน้าเจื่อนที่เห็นเธอโกรธ
"พี่อยากให้เอมรู้ว่าพี่ชอบเอมจริงๆ"
"เอมรู้แล้วละ และถ้าพี่พัฒน์พูดอีก เอมจะโกรธจริงๆ ด้วย"
"งั้นเลิกก็ได้" เขายิ้มประจบ "ไม่โกรธพี่นะ"
"ตกลงค่ะ" สีหน้าของหล่อนดีขึ้น
"ยิ้มก่อนซี.…."

เธอยิ้มให้ อีกฝ่ายทำสีหน้าโล่งใจ

เขาไม่ใช่คนมีพิษสงจริงๆ เธอหัวเราะออกมาได้ ก่อนจะหันกลับออกไปสู่ทะเล

แล้วหัวใจเธอก็ถูกกระตุกวูบเมื่อเห็นรถคันหรูสีฟ้าที่เจนตาจอดอยู่ ใกล้พอจะเห็นว่าชายหญิงที่นั่งอยู่ในที่นั่งตอนหน้า
กำลังมองมาอย่างจับจ้อง