ชายหนุ่มนั่งเงียบอยู่ในที่นั่งคนขับ ตามองตรงออกไปเบื้องหน้าขณะที่บังคับรถให้แล่นไปด้วยความเร็วค่อนข้างสูง
สมรักนั่งอยู่ข้างๆ ชำเลืองมองเสี้ยวหน้าอันได้สัดส่วนของเขาอยู่เงียบๆ ดวงตาคมเข้มเคร่งขรึมแน่วแน่
ดูเขาจริงจังเกินกว่าจะมุ่งหมายมาเที่ยวเพื่อความสุขสำราญใจ

เมื่อตอนสายวันนี้เอง ชลิตโทรศัพท์มาหา ถามสั้นๆ ว่า

"ไปชะอำกันไหม"

เธอแปลกใจเพราะเคยได้ยินเขาปฏิเสธคนอื่นๆ เมื่อครั้งได้รับคำเชิญชวน หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีก
แล้ว จู่ๆ ก็จะมาชวนเธอไปชะอำ

หญิงสาวเก็บเสื้อผ้า ตามมาแต่โดยดี

เธอนั่งมองเขานานๆ ดูเขาหมกมุ่นอยู่กับความคิดจนไม่ได้สังเกต บางทีอาจลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีเธอนั่งรถมาด้วย

"คิดอะไรเพลินอยู่คะ"
ชายหนุ่มหันมา "อะไรนะฮะ"
"รักสงสัยว่าคุณลิตคิดอะไรอยู่ค่ะ นั่งเงียบเชียว"
"เปล่านี่ฮะ"
"ท่าทางคุณลิตเครียดเชียว ไม่สมกับหนุ่มที่ชวนสาวไปเที่ยวด้วยเลย"
"หนุ่มที่ชวนสาวไปเที่ยว เขาจะต้องทำยังไงกันบ้างล่ะครับ"
"ก้อ..." เธอยื่นหน้าเข้าไปจูบแก้มเขา "ต้องมีชีวิตชีวาหน่อยซีคะ"
เขารู้สึกชืดเฉยกับจูบนั้น ยิ้มฝืนๆ

หญิงสาวรู้สึกว่าเขาไม่ใช่ชลิตคนเก่าที่เธอเคยรู้จัก ชลิตคนนั้นเป็นชายหนุ่มที่สนุกสนามแจ่มใสมีความช่างเล่นช่างหัว
แพรวพราย ทว่าชลิตที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปจนถึงบัดนี้ เป็นผู้ชายเคร่งขรึม ฝืดฝืนราวกับมีสิ่งใดแฝงเร้นอยู่ในใจ

"ทำไมถึงเกิดอยากจะไปชะอำล่ะคะ"
"ก็เผอิญผมว่าง"
"ท่าทางคุณไม่เห็นว่าจะสนุกเลย"
"หรือครับ" เขาใช้คำนี้อยู่เรื่อยราวกับไม่มีอะไรจะพูด
หญิงสาวโยกไหล่เล็กน้อย แกล้งพูดให้กระทบใจอีกฝ่าย "ดูยังกับว่าคุณตั้งใจจะตามใคร"
ชายหนุ่มหันมายิ้มเก้อๆ "คุณรักคิดว่าผมตามใคร"
"ไม่รู้ซีคะ หนึ่งในสามคนนั่นแหละ เพ็ญ อะ หรือไม่ก็เอม"
เขาหัวเราะ "ไม่คิดว่าจะเป็นเพื่อนสาวๆ ของอารยะบ้างหรือ"
"ไม่คิดค่ะ" หล่อนทำตาคมกับเขา "บอกได้ไหมคะว่าใคร"
"ถ้าผมบอกว่าไม่ใช่ใครเลยล่ะ"
"ไม่เชื่อ"
ชลิตหันกลับไปโดยไม่ให้คำตอบ
ใครนะ... อยากรู้นักว่าใครในสามคนนั้น ที่ชลิตจรดจ่อใจถึงเพียงนี้
"รักชักน้อยใจแล้วนะ" เธอโกรธ หากยังทำเสียงออดอ้อน
"ทำไมครับ"
"ก็คุณลิตไม่สนใจรักจริงนี่”" เธอเบียดตัวเข้าใกล้ "คุณลิตไม่รักรักเลยหรือคะ"
ไม่มีเสียงตอบรับหรือปฏิเสธ
สมรักหน้าตึง พูดเน้นเสียงครึ่งเล่นครึ่งจริง
"คอยดูนะ ถ้ารักรู้ว่าเป็นใครละก็ จะเล่นงานเสียให้แสบเชียว"