"หายไปไหนมาทั้งวัน" พิพัฒน์ถาม
"ไปท่องหนังสือที่คณะฯ ค่ะ จะมีสอบย่อยเร็วๆ นี้"
"ขยัน…! จะสอบเมื่อไหร่"
พอเขารู้ก็พูดอย่างยินดี "ดีจัง คงจะเสร็จก่อนวันที่สิบห้านะ พวกเรานัดจะไปค้างชะอำกัน
ไปเช้าวันเสาร์กลับเย็นวันอาทิตย์ ไปด้วยกันนะเอม นี่อะก็จะไปด้วย"
"แหม...ยังสงสัย.."
"อย่าสงสัยเลยน่า สอบเสร็จแล้วก็ไปเที่ยวพักสมองเสียบ้างซิ"

เธอไม่นึกอยากจะไปกับพิพัฒน์ ไม่เช่นนั้นคงไปไหนต่อไหนด้วยตามคำชวนของเขานานแล้ว

พิพัฒน์รู้จักครอบครัวของเธอมานาน เพราะเขาเป็นเพื่อนสนิทของอารยะที่มักจะมาขลุกอยู่ด้วยกันที่บ้าน
บ่อยครั้งทีเดียวที่เขามาค้างคืนด้วย เขาชอบเอมอมร แต่ว่าตั้งแต่รู้จักกัน เธอก็มีคู่หมายซึ่งในที่สุดก็กลายเป็นคู่หมั้น
และเธอก็ไม่เคยมีท่าทีอันใดกับเขา นอกจากจะเป็นเหมือนน้องคนหนึ่ง ชายหนุ่มจึงจำเป็นต้องแสดงบทพี่กับน้อง
แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหยิกๆ หยอกๆ เกี้ยวพาเธอ

มือของชายหนุ่มยังตามแตะไหล่ขณะที่ทั้งสองก้าวเข้าไปข้างใน เธอทักคนที่อยู่ใกล้ๆ ไปตลอดทาง
พอเห็นสีหน้าขรึมของคนร่างใหญ่ที่มีสมรักนั่งคลอเคลีย ใบหน้าเธอก็เจื่อนจางลง

"สวัสดีฮะ….." เขาทักแล้วหันไปสนใจกับไพ่
"มาแล้วหรือเอม" สมรักยิ้มแจ่มใส "เดินเข้ามาหรือหน้าแด๊งแดง"
"ฮื่อ" หล่อนรับ มองชลิตก็เห็นเขาสนใจอยู่แต่ไพ่ในมือ

หญิงสาวจึงเดินตามพิพัฒน์ไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ ของเขา แก้วเครื่องดื่มถูกส่งมาให้ เธอรับไปดื่มแล้ว
คุยกันอยู่ตรงนั้น

อดไม่ได้ที่จะชำเลืองดูร่างหนาที่มีท่าทีตามสบายเสียเหลือเกิน มองไปครั้งใด ถ้าเขาไม่สนใจไพ่ในมือ ก็พูดคุย
หัวเราะหัวใคร่กับสมรัก กิริยาท่าทีความสนิทชิดเชื้อที่คนทั้งสองแสดงออก ประกาศอยู่อย่างเปิดเผยว่าเขาเป็นคนรักกัน

เธอถอนใจอย่างหนักหน่วง

เธอไม่รู้ว่าชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกอย่างที่แสดงออกมา ผิดกับหญิงสาวซึ่งเป็นผู้ช่วย ซึ่งส่งเสียงพูดคุยหัวเราะ

"เฮ้ย เดี๋ยวค่ำๆ ไปกินข้าวกันข้างนอกกันเถอะ แล้วจะได้ไปฟังเพลงเต้นระบำกันต่อ" พิพัฒน์ออกความเห็น
หลายคนเห็นด้วยพากันชักชวนกันต่อๆ ไป สมรักหันมาถามชายหนุ่มว่า "ไปไหมคะ คุณลิต"
"ตามใจ"
สมรักหน้าชื่น "ไปก็ไปกันเถอะนะคะ เราว่างกันอยู่แล้วนี่"
เพ็ญระพี ลุกขึ้นบิดกายอย่างเมื่อยขบ บอกอารยะว่า
"เพ็ญจะกลับบ้านไปแต่งตัวก่อนนะ ประเดี๋ยวพี่อาช่วยแวะไปรับด้วย"
สมรักมองตามร่างเพื่อนสาว "ไม่ยักชวนรักไปแต่งตัวบ้าง"
"อย่างนี้ก็สวยอยู่แล้ว"

ชลิตพูดเรื่อยเปื่อย ทำทีเดินไปรินเครื่องดื่ม แต่ตากลับสอดส่ายมองหาคนที่เพิ่งกลับมาไม่นานก็แวบหาย

ครั้นไม่พบก็ถือแก้วมาส่งสมรัก

อริยาคุยอยู่กับเพื่อนของพี่ชาย หันมาถาม "จะไปด้วยกันใช่ไหมคะ พี่ลิต พี่รัก"
"ไปฮะ แล้วอะไปหรือเปล่า"
"ไปค่ะ"
ใจเขานึกไปถึงพี่สาวเธอแต่ทิฐิเกินกว่าจะเอ่ยปาก สมรักเป็นฝ่ายถามแทน "เอมล่ะ"
"โอ๊ย... ขานั้นไม่ต้องไปชวนหรอกค่ะ รู้กันอยู่แล้วว่าเขาไม่ไป"
"เอมเขาไม่ชอบเที่ยว เพ็ญกับรักเคยชวนแต่ไม่เคยสำเร็จ" สมรักพูดอย่างรู้
พิพัฒน์เดินมาถามอริยา "เอมล่ะ อะ"
"อยู่ข้างบนมั้ง"
"ชวนไปด้วยกันซี"
"พี่พัฒน์ก็รู้ว่าพี่เอมเขาไม่ไป"
"อ้าว...ไม่แน่ เดี๋ยวพี่จะไปพูดเอง" พูดจบก็ก้าวยาวๆ ขึ้นข้างบนไปทันที
ชลิตรู้สึกวูบขึ้นด้วยความโกรธ
สมรักมองตามพลางหัวเราะ
"โอ้โห ขึ้นไปตามนางเองถึงห้องนอนเชียว... เอมนี่เห็นเงียบๆ เรียบร้อยนะ ที่แท้ก็ร้าย..." เธอลากเสียง

ชั่วครู่ พิพัฒน์ก็จับแขนเอมอมรดึงลงมาข้างล่างในกิริยาอาการที่อีกฝ่ายกึ่งเกรงใจกึ่งต่อต้าน

ชายหนุ่มฟ้องคนอื่นๆ ว่า "เอมไม่ยอมไป"
อารยะถามขำๆ "นายชวนกี่ครั้งแล้วเอมมันเคยไปกับนายสักครั้งไหม"
"นั่นซี เมื่อไหร่จะเลิกเก็บตัวเสียทีฮึ เอม"
"เอมจะดูหนังสือสอบนี่คะ"
"ขยัน เตรียมจะไปเรียนต่อเมืองนอกหรือไง" พิพัฒน์แกล้งว่า

ยิ้มของเธอไม่แจ่มใสและยิ่งเจื่อนจางเมื่อบังเอิญสบกับดวงตาเข้มขรึมของคนที่ทำสีหน้าท่าทีเหมือนโกรธเคือง

เธอถามเจื่อนๆ กลบเกลื่อนพิรุธ "คุณชลิตจะกลับละหรือคะ"
"เราจะไปกันต่อจ๊ะ" สมรักตอบแทน กอดแขนชายหนุ่มไว้ ชายหนุ่มมีท่าที่เฉื่อยเฉย
รอยยิ้มจางๆ คล้ายปลอดโปร่ง
"ไม่ไปด้วยกันหรือฮะ" เขาแกล้งถามยิ้มๆ
"ไม่ค่ะ"
"คนขยันจะอยู่บ้านอ่านหนังสือ"
สมรักทอดน้ำเสียงล้อเลียนแต่กลับส้งประกายตาวาวหวานหัวเราะกับชายหนุ่ม
เอมอมรต้องแอบถอนใจ "ขอให้เที่ยวสนุกนะคะ"
"ต้องสนุกแน่ๆ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ"
เขายังตอกย้ำให้เธอเจ็บปวด