"ไม่ได้พบพี่ลิตตั้งนานแล้วนะคะ"

คำพูดของอริยา สะกิดให้ทุกคนในที่นั้นขยับกาย ท่าทีเป็นทุกข์เป็นร้อนของเธอทำให้คุณอรอนงค์เลิกคิ้วอย่างฉงน

"แล้วยังไงเล่าจ๊ะ หนูอยากให้เขามาหรือ"
"อยากซีคะ... พี่ลิตดีออก อะช๊อบ... ชอบ"
"แน่ใจหรือว่าดี" คมกริชติงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"แน่ใจค่ะ..." เธอหันไปขอแรงหนุน "จริงไหม พี่เอม"

เอมอมรได้แต่นิ่งสีหน้าสลดเจื่อนจางคล้ายมีความในใจ คมกริชจับตามอง ท่าทีสนิทสนมของชายหนุ่มคนนั้น
ทำให้เขานึกระแวง บางครั้งท่าทีเธอดูผิดปรกติ เขายิ่งไม่พอใจและระแวงสิ่งที่เห็นในครั้งที่เขากลับมากับอริยา
ในเวลาค่ำแล้วพบเอมอมรอยู่กับชลิตตามลำพังสองคน

"ผมแค่ผ่านมาเลยแวะทักทาย..." มีแต่อริยาที่เชื่อคำพูดนั้น
คนทั้งสองปกปิดอะไรไว้...
"ไม่รู้ซี" หญิงสาวพูดอ่อยๆ
"แล้วพี่เพ็ญว่ายังไงคะ" อริยาหันมาถามญาติสาว ผู้ซึ่งได้กลายมาเป็นแขกประจำบ้านไปในระยะหลังๆ นี้
เพ็ญระพีมาหา มาคุย มาเล่า และส่วนใหญ่ของเรื่องสนทนา ก็มักจะเป็นเรื่องของสมรักและชลิต
"แม่รักเขาเที่ยวได้คุยกับใคร ๆ ว่า... หญิงสาวมักจะพูดประโยคนี้ เอมอมรฟังแล้วเจ็บลึก
ถูกตอกย้ำให้รับรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสอง ได้แต่หวังว่า
ความรู้สึกของเธอจะดีขึ้นหลังจากเวลาผ่านไป
เพ็ญระพีไหวไหล่กับคำถามของผู้มีศักดิ์เป็นน้อง
"คุณชลิตก็ดีอยู่หรอกนะ แต่ว่าออกจะมีความเป็นผู้ชายมากเกินไป"
"เป็นยังไงครับเพ็ญ ที่ว่ามีความเป็นผู้ชายมากเกินไป" คมกริชถาม
"ก็เจ้าชู้ รักไม่เลือกไงคะ" น้ำเสียงเธอยังเจือความขุ่นเคือง
"เพราะอย่างนั้น ถึงคบกับเพ็ญไม่ได้"
"หรือคะ……เออ... แล้วพี่ลิตเขาชอบพี่รักจริงๆ น่ะหรือคะ"
"ก็คงงั้นมัง แม่คนนั้นเขาสวย แล้วก็ร่ำรวยมากนี่ ยิ่งกว่านั้นยังใจกล้าหน้าด้าน ง่าย… อย่างนั้นใครจะไม่ชอบ" หล่อนเน้นสุ้มเสียง ทำให้คนอื่นๆ มองหน้ากันเพราะเข้าใจอารมณ์ที่แอบแฝง
"แต่ผู้ชายไม่ใช่จะชอบอะไรที่มันง่ายๆ ไปหมดนะครับ" คมกริชติง "ยิ่งยากซีดี รู้สึกว่ามีคุณค่า"
สีหน้าของเธอเจื่อนไปนิดหนึ่ง หล่อนฝืนหัวเราะ "หรือคะ นั่นซีนะคะ"
"อะอยากจะให้พี่ลิตมาหาเราบ้างจังเลย" อริยาบ่นต่อไป
"อะกับพี่ลิตคุยกันถูกคอ พี่ลิตคุยสนุกนะคะแม่” เธอหันมาหามารดา
"หรือจ๊ะ..."

คุณอรอนงค์ครุ่นคิด เคยเข้าใจว่าชลิตมาชอบเอมอมรถึงกับเตือนเขาว่าเอมอมรมีคู่หมั้นอยู่แล้ว
แต่หากความจริงปรากฏออกมาว่าเขามาชอบอะริยา เธอก็จะยินดียิ่ง ความจริงอะริยาดูเด็กเกินไปสำหรับชลิต
รูปโฉมเป็นรองพี่สาว แต่ก็มีความน่ารักน่าเอ็นดู ทั้งยังแจ่มใสร่าเริงผิดกับเอมอมรซึ่งดูเงียบเคร่งขรึม เก็บเนื้อเก็บตัว
ไม่ยอมสุงสิงกับใคร

"งั้นทำไมอะไม่ชวนเขามาบ้านเราเล่าจ๊ะ"
"แม่คะ..." เอมอมรขัด "เอมว่าอย่าดีกว่า..."
"ทำไมล่ะลูก ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย บ้านเราแขกเหรื่อเยอะแยะ เพิ่มคุณชลิตอีกคนเดียวจะเป็นอะไรไป"
"แต่เอมไม่อยากให้เขามายุ่งเกี่ยวกับพวกเรา"
"อ้าว ทำไมล่ะ พี่เอมไม่ชอบพี่ชลิตหรอกหรือ" น้องสาวถามอย่างแปลกใจ พูดต่อไปว่า
"แต่พี่ชลิตเขาชอบพี่เอมมากนะคะ"
เอมอมรนิ่งอึ้งไม่กล้าสบตาใคร เพ็ญระพีถามอย่างสนใจว่า "อะรู้ได้ยังไง"
"พี่ชลิตบอกอะ" เด็กสาวตอบโดยซื่อ
"โอ้โห..." เจ้าหล่อนทำตาโต หัวเราะมีนัย
"แหม เรื่องธรรมดาออกนะพี่เพ็ญ คนเราชอบกันอย่างบริสุทธิ์ใจได้นี่คะ อย่างพี่คมนี่ยังไง"
เพ็ญระพีหันไปยิ้มแบบหยิกแกมเย้าหยอกถามชายหนุ่มผู้ซึ่งนั่งหน้าขรึม "บริสุทธิ์ใจหรือเปล่าคะ พี่คม"
"แน่ละ สำหรับตัวผมเองนะ" เขาว่า "แต่คนอื่นผมไม่รู้"
"เรียกว่าเอาตัวรอดไปคนเดียว" เพ็ญระพีทำเสียงเหมือนขบขัน หันมาพูดกับอริยา
"พี่จะบอกอะไรให้นะอะ ถ้าผู้ชายพูดว่าเขาบริสุทธิ์ใจ นั่นหมายความว่าเขาโกหก"
"เออ" คุณอรอนงค์หัวเราะ "แล้วทีนี้คมกริชจะว่ายังไงล่ะจ๊ะ"
"ไม่ว่าครับผม" เขาตอบยิ้ม ๆ

ชลิตรู้สึกแปลกใจที่จู่ๆ อะริยาก็โทรศัพท์มานัดหมายแล้วมาหาเขาถึงที่ทำงาน เธอมากับเพื่อน
ซึ่งต่างก็แต่งเครื่องแบบน้องใหม่ของมหาวิทยาลัยเหมือนกัน

"เห็นพี่ลิตหายไปก็เลยมาเยี่ยมค่ะ พี่ลิตไม่ว่างเลยหรือคะ ไม่ได้ไปบ้านอะตั้งนานแล้ว”
"เปล่าครับ พี่ว่าง แล้วก็นึกถึงอยู่เสมอ” เขาตอบยิ้มๆ แฝงความเคร่งขรึม ใจนึกไปถึงพี่สาวขอเธอ
"แต่ที่ไม่ไปเพราะว่ามีคนเขาไม่อยากให้ไป"
"ใครคะ" เด็กสาวถามอย่างแปลกใจ
"คุณเอมไงครับ..." เขาตอบ รู้สึกเจ็บปวดลึกๆ
"หรือคะ……เอ...พี่เอมนี่แปลกจัง ทำไมจู่ๆ ก็ทำเหมือนไม่ชอบพี่ลิตขึ้นมาเฉยๆ"
"ทำไมอะพูดว่าเอมทำเหมือนไม่ชอบพี่”
"ก็พออะพูดถึงพี่ลิตทีไร เขาเป็นต้องขัดทุกที เมื่อวานคุณแม่บอกให้ชวนพี่ลิตไปบ้าน
เขาก็ขัดอีกตามเคย บอกว่าไม่อยากให้พี่ลิตมา"
"คงจะเห็นว่าพี่แย่มากละมัง" น้ำเสียงขมขื่นตัดพ้อ
"แหม...อะว่าพี่ลิตน่ะ ดีออก"
"นั่นซีครับ พี่ก็ว่างั้น" เสียงพูดเหมือนจะให้ขำ อีกฝ่ายหัวเราะ
"พี่ลิตคะ ถ้าว่างละก็ไปบ้านอะนะ ชวนพี่รักไปด้วยก็ได้"
"ทำไมพี่จะต้องชวนคุณรักไปด้วยล่ะครับ" ชายหนุ่มเลิกคิ้วแปลกใจ
"ก็เห็นพี่เพ็ญเล่าเรื่องพี่ลิตกับพี่รักอยู่ทุกวัน... เออ แล้วจริงหรือเปล่าคะที่พี่ลิตอยู่กับพี่รักทุกวัน"

เขานิ่งไป ใช่ เขาอยู่กับสมรักแทบจะทุกวัน เขาหวังจะลืมเลือนใครอีกคนหนึ่งให้ได้ แต่เขาจะยอมรับได้อย่างไร
เขากลัวว่ามันจะล่วงรู้ไปถึงคนๆ นั้น

"พี่อยู่ไปเรื่อยๆ ตามประสาคนเหงา…..กับใครก็ได้ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ"
"พี่ลิตเหงาหรือคะ" สาวน้อยถามอย่างเห็นใจ "ถ้าเหงาไปบ้านอะนะคะ พี่เพ็ญก็ไปบ่อย เขาคงอยากคืนดีกับพี่คม ตอนจะกลับก็ให้พี่คมไปส่งทุกที"
"ถ้าเพ็ญคืนดีกับคมกริชได้ก็ดีน่ะซิ"
"ค่ะ ดี พี่เอมก็ว่าอย่างนั้น แต่เขาเป็นห่วงพี่คมกลัวว่าพี่เพ็ญจะทิ้งอีกถ้าได้พบคนใหม่ที่ถูกใจ"
"คนเขาเห็นใจกันอยู่" น้ำเสียงเข้มเจือประชด
อริยาจับความผิดปรกติได้ รีบแก้ตัวแทน
"เห็นใจ แต่ไม่ได้รักนะคะ พี่เอมเขาไม่รักใคร หรอกเขารักแต่พี่สิทธา คู่หมั้นของเขาคนเดียว"
คำพูดซื่อๆ ทำให้ชายหนุ่มเจ็บปวดเข้าไปถึงหัวใจ...