"หมู่นี้ทำไมคุณลิตกินเหล้าหนักจังเลยล่ะคะ"

สมรักถามเมื่ออยู่กันตามลำพัง ตั้งแต่หล่อนมาก็เห็นเขาหน้าแดงอยู่ก่อนแล้ว และยังรินเติมไม่ได้หยุด
หล่อนดื่มเป็นเพื่อนเขา แต่เพิ่งจะดื่มได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

"ไม่รู้จะทำอะไรดีนี่”" เขาตอบเรื่อยเปื่อย
"ถ้ารู้อย่างนี้จะหากับแกล้มมาด้วย" หล่อนพูดอย่างเอาใจ เห็นที่เขามีก็เพียงไส้กรอกทอด
และถั่วคั่วเนยที่ชายหนุ่มแทบจะไม่ได้สนใจมัน
"คุณลิตชอบอะไรล่ะคะ"
"อะไรก็ได้ฮะ ผมไม่ได้ชอบอะไรเป็นพิเศษ"
"ถ้าอย่างนั้นก็เอาแต่ที่รักชอบแล้วกัน รักจะได้ทานคนเดียว" หล่อนพูดเจือหัวเราะทำนัยน์ตาหยอกเย้า "วันหลังรักจะมานั่งกินเหล้ากับคุณลิตนะคะ"
ชายหนุ่มยิ้ม ไม่รับและไม่ปฏิเสธ

ร่างสวยๆ ลุกเดินไปที่เครื่องเสียง เลือกเพลงแล้วปรับแต่งเสียงให้เป็นไปอย่างที่หล่อนชอบ
หล่อนร้องตาม พลางโยกย้ายร่างกายเดินกลับมานั่งข้างเขา

"อย่างนี้ค่อยดีหน่อย" เสียงหล่อนเจือหัวเราะ "คุณลิตชอบไหมคะ"
"ดีฮะ" สีหน้าชายหนุ่มเริ่มจะสดใสขึ้นมาบ้าง
หล่อนหาเรื่องมาพูดคุย มันไม่ได้มีเนื้อหาสาระอะไร แต่ก็ทำให้เขาสบายใจขึ้น
ครึ้มอกครึ้มใจขึ้นมา หล่อนก็ลุกขึ้นชักชวน "เต้นรำกัน"

ชายหนุ่มพยุงกายจะลุกขึ้นแล้วก็กลับนั่งลงตามเดิม หญิงสาวหัวเราะ ก้มลงไปกึ่งโอบกึ่งฉุดให้ร่างใหญ่ลุกขึ้น

"ลุกไม่ไหวหรือคะ เมาใช่ไหมล่ะ"
"เมา" ชายหนุ่มยอมรับ

หล่อนดึงเขาให้ลุกขึ้น ร่างสูงโซเซเล็กน้อยจนร่างบางๆ ต้องเข้ารับน้ำหนักไว้อย่างเต็มที่ แต่ดูเหมือนมันจะเป็นที่ถูกใจ
ของทั้งสองฝ่าย เสียงหัวเราะทุ้มๆ เริ่มประสานกับเสียงหัวเราะใสๆ หล่อนทำให้เขาเบิกบานขึ้น

เพลงเปลี่ยนเป็นจังหวะช้า ร่างสวยที่สมส่วนเบียดเข้าหาร่างสูงและอีกฝ่ายก็ไม่ขัดขืนปฎิเสธ

"รักไม่ชอบเต้นรำกับใครมากไปกว่าเต้นกับคุณลิต"
"จริงหรือฮะ"
"จริงค่ะ...คุณลิตไม่เชื่อใช่ไหม"
"ผมคงไม่สำคัญถึงขนาดนั้นมั้ง"
"แหม ถ้าไม่สำคัญ รักจะมาอยู่ตรงนี้หรือ"
ชายหนุ่มได้แต่แนบคางกับศีรษะของอีกฝ่าย
"คุณลิตคะ…… คุณลิตเห็นรักเป็นคนยังไง" เสียงถาม พอไม่ได้คำตอบหญิงสาวก็เอนศีรษะไปข้างหลัง
ถามอย่างคาดคั้น "บอกหน่อยซิคะ รักอยากรู้"
ใบหน้าแดงนัยน์ตาฉ่ำเพราะฤทธิ์เหล้ามองอย่างครุ่นคิด
"คุณรักเป็นคนสวย มีชีวิตชีวา เก่งกล้า แล้วก็น่ารัก"
"น่ารักด้วย" ทวนพลางหัวเราะ "แต่คุณก็ไม่ได้รัก...ใช่ไหมล่ะคะ"
"ดีหรือ ถ้าผมจะเที่ยวรักใครต่อใครง่าย ๆ"
"แต่คุณก็รักแล้วละ ใช่ไหมคะ ถึงได้มีเรื่องจนต้องนั่งกินเหล้าแบบนี้"
ชายหนุ่มไม่ตอบ
"คุณรักใครอยู่คะ...คุณลิต" เสียงถามออดอ้อน "บอกหน่อยซิ รักอยากจะรู้"
"อย่ารู้เลย...ถึงยังไงมันก็เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้……"
"เป็นไปไม่ได้ยังไงคะ”
"เขาไม่ได้รักผม... หรือถึงจะรัก เขาก็มาอยู่กับผมไม่ได้"
หล่อนเลิกคิ้ว อยากรู้จริงว่าเขาพูดถึงใคร "ทำไมเล่าคะ"
"มันมีเหตุผล"
"เหตุผลอะไรคะ"
ชายหนุ่มนิ่งก่อนจะพูดเสียงขื่น "ผมไม่อยากจะพูดถึง อย่าพูดถึงอีกเลยดีกว่า"
พอรีดเร้นเรื่องที่อยากรู้ออกมาไม่ได้ หญิงสาวก็ทอดถอนใจ
"โลกโหดร้ายเสมอ มีคนไม่มากหรอกค่ะที่สมหวังเรื่องความรัก รักเห็นใจคุณลิต
รักเองก็เคยเจ็บปวด รู้ดีว่ามันทรมานอย่างไร"

ร่างบางที่สมส่วนยิ่งแนบชิด และวงแขนของอีกฝ่ายกอดกอดตอบสนอง เพลงหวานยังดังเรื่อย
ต่างปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างเนินนานในสัมผัสอันอบอุ่น

"คุณลิตคะ…." หล่อนเงยหน้าขึ้นมาหาเขา ประกายตาอ่อนโยน ฉ่ำไปด้วยความรู้สึก
"อย่าเสียใจไปเลยนะคะ รักอยู่กับคุณ ถ้าทำได้ก็จะขอแบ่งปันความทุกข์ทรมานของคุณมาร่วมเจ็บด้วย"

ดวงตาในสีหน้าหม่นหมองบอกความรู้สึกหวั่นไหว ความวาบหวามรัญจวนที่ค่อยๆ ก่อตัวได้ปะทุขึ้นจนถึงระดับ
ไร้การควบคุม ความเจ็บปวดสิ้นหวัง ดูเหมือนจะถูกชดเชยด้วยความเห็นอกเห็นใจที่อีกฝ่ายหนึ่งหยิบยื่นให้ หญิงสาว
เขย่งกายรั้งลำคอของชายหนุ่มลงมาหา แล้วหล่อนก็รู้สึกถึงลำแขนแข็งแรงที่กอดตระกองรอบแผ่นหลัง
ที่ได้กระชับรัดขึ้น เขาก้มลงมาหาแล้วจูบปากสวยที่เผยอรับอย่างดูดดื่ม...

สมรักตะแคงกายมองดูชายหนุ่มด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ ในบัดนี้หล่อนได้ก้าวเข้ามาสู่จุดแห่งความสมหวังแล้ว
หล่อนได้เขามาเป็นของหล่อน อย่างน้อยก็ในช่วงเวลาหนึ่ง

หล่อนนึกถึงเพ็ญระพีแล้วก็รู้สึกอยากจะหัวเราะออกมา เพ็ญระพีจะว่าอย่างไรนะ ถ้ารู้ว่าหล่อนและเขา
ได้ก้าวเข้ามาถึงความสัมพันธ์ใกล้ชิดเพียงนี้

เพ็ญระพีจะต้องเจ็บปวดหัวใจอย่างแน่นอน

ในครั้งแรกที่ได้รู้จักกัน เพ็ญระพีทำราวกับว่าชลิตนั้นถูกส่งมาสำหรับเจ้าหล่อน ถึงกับยอมเลิกกับคมกริช
เพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับชลิต เวลานั้นสมรักมีวิโรจน์อยู่แล้ว จึงได้แต่เออออตามเพื่อน แต่ยิ่งอยู่ใกล้
สมรักก็ยิ่งถูกใจชายหนุ่มคนนี้ ยิ่งเห็นเพ็ญระพีแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ หล่อนก็ยิ่งเกิดทิฐิมานะที่จะช่วงชิงเขามา

และหล่อนก็ทำได้แล้ว

หญิงสาวมองดูใบหน้าสะอ้านที่หลับสนิทอย่างพึงใจ เขาช่างเป็นชายชาตรีผู้มีคุณสมบัติครบถ้วน รูปร่างหน้าตา
สติปัญญาและฐานะ สัมผัสและบทรักของเขายิ่งต้องใจ

สมรักลูบมือไปบนแผ่นอกกว้าง อดคิดสงสัยไม่ได้ เขารักใครอยู่นะ ใครกันที่เขารักแล้วอยู่ด้วยกันไม่ได้

ชายหนุ่มอยู่ในอาการหลับไหล แม้กระนั้นก็ยังจับมือหล่อนไว้

"เอมมี่…..." เสียงทุ้มพึมพำละเมอ
"อะไรนะคะ" หล่อนถาม ไม่แน่ใจว่าตนได้ยินอะไร
ไม่มีคำตอบ หล่อนจึงยื่นหน้าเข้าไปจนใกล้
"คุณลิตว่าอะไรนะคะ..."
อีกฝ่ายได้แต่หลับไหลไปในนิทราอันยาวนาน