"กูว่ามึงกินมากไปหน่อยแล้ว...พอเถอะวะ นายลิต"

วิชาปรามเพื่อนอย่างเป็นห่วง ตั้งแต่หัวค่ำมาแล้ว ชลิตไม่พูดคุยเล่นดังเคย กลับมีท่าทีเครียดขรึมและดื่มเหล้าไม่หยุด

"เฮ้ย...ยังไม่พอโว้ย กูยังอยากจะกินอีก" เขาพูดเสียงดัง ท่าทางเหมือนพยายามจะทำให้สนุกสนาน
แต่วิชาก็เห็นว่าเขาทำอย่างฝืนๆ
"มึงจะกินอีกทำไม เมาขนาดนี้แล้ว" บ่นพลางมองเพื่อนอย่างพินิจพิจารณา
"มีเรื่องอะไรกลุ้มใจหรือเปล่าวะ "
"เรื่องกลุ้มจง กลุ้มใจอะไร... กูไม่เห็นจะต้องกลุ้มอะไรนี่โว้ย"

ที่สุดเขาก็คออ่อนคอพับ พูดจาเลอะเทอะ เมื่อซักถามไม่ได้ความ วิชาก็ได้แต่บ่น

"มันยังไงของมัน เอาแต่กินเหล้า พูดจาไม่ได้เรื่องได้ราว" เขาเขย่าแขนเพื่อน
"เฮ้ย ไปเถอะ กลับบ้าน กูจะไปส่ง"
"กลับบ้าน...กลับไปทำไม….. ที่บ้านไม่มีอะไร..."
"ก็นี่มันดึกแล้วนี่หว่า กูจะกลับบ้านกูละ พรุ่งนี้ต้องไปทำงาน"
"งั้นมึงก็ไปซี กูยังอยากจะอยู่ ยังไม่อยากไป..."
"ไม่ได้หรอก มึงต้องไปกับกู เร็ว ลุกขึ้น" เขาพูดพลางดึงอีกฝ่าย
"เฮ้ย ม่ายต้อง ม่ายต้อง...กูไปของกูเองได้"
"จะไปได้ยังไง เมาออกอย่างนี้ ถามหน่อยมึงอยากรีบกลับบ้านเก่าหรือไง"
"บ้านไหนก็ได้ กูกลับได้ บ้านไหนก็ได้ทั้งนั้น"
วิชาส่ายหน้า จัดการชำระเงินก่อนจะดึงเพื่อนชายให้นั่งตัวตรง จับแขนข้างหนึ่งอ้อมไปพาดบ่า
แบกน้ำหนักประคองแกมลากให้เดินตาม ปากก็บ่นพร่ำ
"หนักฉิบหาย คบกันมาเป็นสิบปี เพิ่งจะได้แบกมันวันนี้..."

ประพิมมองร่างที่พยุงกันเข้ามาอย่างแปลกใจแกมตกใจ หล่อนยืนคอยต้อนรับตั้งแต่ได้ยินเสียงรถแล่นเข้าบ้านแล้ว
ก็ได้เห็นสามีเกือบจะแบกเพื่อนชายเข้าประตูมา

"ตายแล้ววิชา คุณลิตเป็นอะไร"
"เมา…!"
เขาเดินมาจนถึงเก้าอี้ยาว ปล่อยเพื่อนชายให้นอนแผ่ลงไป ประพิมช่วยจัดหมอนให้
"เมาอะไรกันขนาดนี้"
"นั่นซี ไม่รู้มันกลุ้มอกกลุ้มใจอะไร พูดก็ไม่พูด เอาแต่กินเหล้า ตั้งแต่หัวค่ำมาเลย"
"ฉันไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นไปได้ถึงขนาดนี้"

ประพิมว่า หล่อนเพิ่งรู้จักชลิตหลังจากที่เขากลับมาจากต่างประเทศ ซึ่งก็เป็นเวลานานหลายเดือนมาแล้ว
ได้พบพูดคุยกันบ่อยพอสมควร หล่อนเห็นว่าเขาเป็นคนร่าเริงมีเสน่ห์และแม้เขาจะดื่มบ้าง แต่ก็ไม่เคยเมาให้เห็นมาก่อน

"ผมก็ไม่คิดเหมือนกัน"

ประพิมนำผ้าขนหนูใส่ขันน้ำมาส่งให้สามี วิชารับมาโปะลงบนใบหน้าเพื่อน

"ดูทำเข้าซี" ประพิมดุ "เช็ดให้ดีๆ หน่อยซีคะ"
"คุณเช็ดซี" เขาเลี่ยงไปทิ้งกายลงบนเก้าอี้อีกตัวหนึ่ง "ผมแบกมันมาจนหลังจะยอกแล้ว"
หล่อนจึงทำให้อย่างระมัดระวัง มีเสียงพึมพำเบาๆ จากคนที่กำลังนอนอยู่ ขณะที่ส่ายหน้าหนี
ความคมเข้มสะอาดสะอ้านของใบหน้านั้นทำให้หญิงสาวอดชื่นชมไม่ได้
"เมาอะไรอย่างนี้" หล่อนบ่นประโยคเดิม
"ไม่รู้อะไรของมัน ท่าทางยังกับถูกใครหักอกมา"
"คุณลิตน่ะหรือคะจะถูกหักอก มีแต่จะทำให้คนอื่นเขาอกหักละไม่ว่า" หล่อนนิ่งไปนิดหนึ่ง
"ทะเลาะกับพ่อละมัง"
"โอ๊ย ไม่มีทาง พ่อรักมันจะตายไป ก็ไอ้หมอนี่มันไม่ได้นิสัยเสีย เพราะว่าถูกใครๆ รุมรักมันหรอกรึ" วิชาว่า "แล้วถ้ามันมีเรื่องกับพ่อ มันไม่อมพะนำเก็บไว้หรอก คงจะพูดออกมานานแล้ว”
หล่อนถอนใจพลางส่ายหน้า "แล้วเราจะให้เขานอนอยู่อย่างนี้หรือคะ"
"ปล่อยมัน...ไอ้ลูกเศรษฐี ให้มันนอนบนเก้าอี้ซะมั่ง" เขาว่า "พรุ่งนี้มันก็ดีเอง"

ชลิตตื่นขึ้นด้วยความมึนงง จำได้ว่าที่นั่นคือห้องรับแขกในบ้านเพื่อนสนิท เขายันกายลุกขึ้นแล้ว
ก็ปวดหนึบข้างในหัวจนต้องยกมือกุมไว้

"ตื่นแล้วหรือคะ" ประพิมเดินออกมาจากข้างในทักทายด้วยรอยยิ้มสดใส
"โอย...อรุณสวัสดิ์ครับ"
"เป็นยังไงคะ ปวดหัวหรือ เป็นไงถึงได้กินเหล้าจนเมามายขนาดนั้นล่ะคะ"
ชายหนุ่มยิ้มเจื่อนๆ ตอบไม่ตรงคำถาม "ครับ เมื่อคืนกินมากไปหน่อย"
"ลุกไหวไหมคะ..."
"ไหวครับ"
หล่อนเดินตามไปส่งเขาที่ห้องน้ำ ส่งผ้าเช็ดตัวให้ "อาบน้ำอุ่นซีนะคะ จะได้สบายขึ้น"

วิชาช่วยจัดเตรียมอาหารเช้ารออยู่ พอเห็นหน้าเพื่อนชายก็ร้องเรียก ประพิมตักข้าวต้มร้อนๆ วางให้ตรงหน้า

"กินซีมึง" เขาเร่งเร้า ถามอย่างเป็นห่วง "เป็นไงวะ สบายขึ้นหรือยัง"
"เออ" ชลิตรับสั้นๆ ตักข้าวต้มใส่ปากอย่างว่าง่าย
"วันนี้คงไม่ไปทำงานซิ"
"เดี๋ยวสายๆ กูไป"
"งั้นกูจะขับรถไปส่งมึงที่คอนโด เป็นยังไงวะกินเหล้ายังกะกินน้ำ กลุ้มใจอะไรมา"
"เปล่า" ประกายตาคนตอบหม่นหมอง
"ไอ้โกหก" เพื่อนเขาชี้หน้า "กูดูก็รู้ว่ามึงไม่ปกติ"
"เออ ช่างกู ปกติไม่ปกติก็เรื่องของกู"
"กูเป็นห่วงเพื่อนนะโว้ย"
ชายหนุ่มตักอาหารเข้าปาก แต่จะรู้รสก็หาไม่

เขาพารถมาจอดรอหญิงสาวอยู่ตรงที่เดิม ให้มันรู้ไปว่าหล่อนจะใจแข็ง ชายหนุ่มเคาะพวงมาลัยรถเล่น
จ้องมองตรงออกไปข้างหน้า นิสิตนักศึกษาเดินกันขวักไขว่ เขาพยายามมองหาหญิงสาวแต่ไม่พบ

เขานึกเวทนาตัวเอง เขาไม่น่าจะเป็นไปได้ถึงเพียงนั้น ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงคิดถึงหล่อนนักหนา
คิดถึงอย่างโหยหาอาวรณ์ราวกับเด็กหนุ่มอ่อนหัดคิดถึงสาวคนรัก

เขาอายุมากกว่าหล่อนหลายปี เคยท่องไปในโลกกว้าง ผ่านประสบการณ์ต่างๆ และผ่านผู้หญิงมาหลายคน
ทุกวันนี้ก็มีผู้หญิงอีกหลายคนที่ต้องการเขา

หล่อนเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น ผู้หญิงที่พยายามจะตีจากเขา

ผู้หญิงที่มีเจ้าของแล้ว...