ร่างสูงหนาแน่นที่ดูคล่องแคล่วแข็งแรงยืนรออยู่ตรงที่เดิม ใบหน้าสะอ้านแจ่มใส มีรอยยิ้มพริบพราย
ฉายอยู่ทั้งที่ริมฝีปากและดวงตา

"คิดถึงจังเลย"

น้ำเสียงเว้าวอนออดอ้อนในทันที เธอได้แต่ยิ้มขรึมๆ ไม่อยากจะถือสาคำพูดประดุจหนุ่มน้อยกล่าวต่อคนรัก
ที่ทำให้ใจเธอไหวยวบๆ ชายหนุ่มเปิดประตูรถให้ เขาไม่ได้ใช้รถคันเดิมแต่เป็นรถอีกคันหนึ่งซึ่งไม่มีใครจำได้

"ไปเที่ยวเมื่อวานไม่สนุกเลย เพราะว่าคุณไม่ยอมไปด้วย"
"จริงหรือคะ" มีรอยยิ้มรู้ทันในใบหน้าคนถาม
"จริงซิ" เขาร้อนตัว
"แต่เพ็ญบอกว่าเมื่อวานนี้คุณสนุกมาก แล้วก็เล่าเรื่องคุณอยู่จนดึกดื่น"
"อะไรกัน คุณเพ็ญหาเรื่อง" เขาโวยวาย คว้ามือเธอไปกุมไว้ "เอมมี่ ผมคิดถึงคุณจริงๆ นะ"
อีกฝ่ายถอนใจดึงมือหนี "คุณลิตคะ เราไม่ใช่คู่รักกันนะ"
"อยากให้เราเป็น รู้ไหมเอมมี่ สองวันมานี้ขนาดอยู่กับสาวๆ ผมยังคิดถึงคุณแทบแย่ ผมว่าผมรักคุณนะ
หรืออย่างน้อยก็กำลังจะรัก"
คำพูดจริงจังจนคนฟังต้องกลั้นยิ้ม
"คุณล่ะ รู้สึกยังไงกับผมบ้าง"
เธอหลบตาพึมพำว่า "ฉันไม่อยากรู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงหรอกค่ะ"
"ขี้โกง" ยื่นใหญ่ได้รูปยื่นมาจะจับ แต่แล้วก็ชะงักเพราะรู้ว่าเธอจะต้องถอยหนี
"อยากให้คู่หมั้นของคุณหายไปจากชีวิตของเราจริงๆ "
ชีวิตของเรา... หญิงสาวอดถอนใจไม่ได้
ชายหนุ่มขับรถวนเวียนไปตามท้องถนนเหมือนไม่มีจุดหมาย "ไปไหนกันดี" เขาหันมาปรึกษา
"ไม่ทราบซิคะ กลับบ้านดีไหม"
"ไม่อยากอยู่กับผมหรือ" เสียงถามตัดพ้อ
เอมอมรถอนใจ ทำไมจะไม่อยาก แต่อยู่กับเขาแล้วจะได้อะไร นอกจากทำให้ทุกอย่างแย่ลง
รวมทั้งจิตใจของเธอด้วย
"หมู่นี้ฉันกลับบ้านค่ำมืดอยู่เรื่อย"
"กลัวนายคมกริชจะว่าหรือ"
"ไม่อยากทำให้เขาตำหนิค่ะ"
"กลัวเขาจะเอาไปฟ้องคู่หมั้นใช่ไหม"
"ไม่กลัวหรอกค่ะ เราโตๆ กันแล้ว เขาคงไม่ฟ้อง"
"ดีแล้วละ..."
ฝนเริ่มโปรยลงมาเมื่อทั้งสองออกจากร้านกาแฟที่ไถลนั่งคุยกัน ชายหนุ่มจูงให้เธอวิ่งฝ่าละอองฝน
มาขึ้นรถ ต่างก็เปียกปอนด้วยกันทั้งคู่แต่ก็หัวเราะแจ่มใส
"เปียกหมดเลย"
"คงต้องกลับบ้านแล้วละค่ะ ฝนตกแล้วก็มอมแมมแบบนี้ไปไหนไม่ได้แล้ว"
ชายหนุ่มมุ่ยหน้า แต่แล้วก็ยิ้มออกมา "ตกลง กลับบ้านกันก็ได้"

เธอแปลกใจเมื่อเขาเลี้ยวรถเข้าไปในที่จอดรถของอาคารใหญ่หลังหนึ่ง เป็นอาคารที่พักอาศัยรวมขนาดใหญ่

เธอถามเขาว่า "จะมาหาใครที่นี่หรือคะ"
"ขึ้นไปดูแล้วจะรู้"
เธอยอมให้ร่างใหญ่พาเดินขึ้นลิฟท์ "บ้านใครกันคะ" เขาไม่ตอบ
พอถึงหน้าห้องเมื่อชายหนุ่มหยิบกุญแจออกมาไขประตูเธอจึงเข้าใจ "คุณลิตคะ...ฉันคิดว่า..."
"เข้าไปน่า ใครๆ ก็มาที่นี่ แต่คนสำคัญกลับยังไม่เคยมา ไม่อยากรู้หรือว่าผมกินอยู่ยังไง"
หญิงสาวลังเล ชลิตรุนให้ร่างบางเดินเข้าไปข้างในก่อนจะจับประตูให้ปิด
"เป็นไง...แจ๋วไหม...บ้านผม" เขาอวด
"สวยดีคะ แต่มันไม่สมควรที่ฉันจะอยู่กับคุณที่นี่"
"รู้ละน่า... แต่ผมอยากอยู่กับคุณนี่"
เอมอมรถอนใจ
ชลิตดึงเธอให้เดินเข้าข้างใน หญิงสาวขืนตัวไว้
"เอมมี่ ทำตัวให้สบายเถอะน่า ผมรับรองว่าไม่มีอันตราย"
"แต่ฉันไม่อยากให้ใครมาพบที่นี่นะคะ"
"ไม่มีใครมาหรอก ถ้าเขามาเราก็ไม่เปิดประตู ไม่มีใครรู้หรอกว่าเราอยู่ในนี้ ไม่มีหนุ่มโสดรูปหล่อ
ที่ไหนจะอยู่ในบ้านในเวลาอย่างนี่หรอกนะครับ"
เธอยิ้มไม่แจ่มใสเสียเลย
"มาเถอะ" อีกฝ่ายรุนหลังให้ก้าวเดิน ดึงกระเป๋าไปวางไว้บนโต๊ะ
"หิวน้ำไหม ไปหาเองซี เผื่อผมด้วยนะ"

ชายหนุ่มชี้ไปยังบริเวณที่จัดเป็นครัวเล็ก ๆ ตัวเองหายเข้าไปในอีกห้องหนึ่ง ซึ่งคงจะเป็นห้องนอน

หญิงสาวเปิดตู้เย็น เห็นมีเบียร์แช่อยู่หลายขวด นอกจากนั้นก็มีน้ำอัดลมหลายชนิด เธอหยิบน้ำส้มออกมาเปิดรินใส่แก้ว

ร่างสูงกลับออกมาพร้อมกับผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ เธอรู้สึกขัดเขินเมื่อเห็นลำตัวท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า
เห็นกล้ามเนื้อสมบูรณ์ขมึงตึง ไรขนอ่อนๆ กระจายตัวบางๆ

"โอ้โฮ นั่นจะให้ผมทานน้ำส้มหรือครับ" ชลิตถามพลางหัวเราะ "ผมไม่ได้กินนานแล้วนะ"
"กินแต่เบียร์ใช่ไหมล่ะคะ แต่วันนี้ห้ามนะ"
"กลัวผมเมาแล้วจะทำอะไรคุณหรือ"
"กลัวจะแกล้งเมาค่ะ" เธอพูดยิ้มๆ วางสีหน้าไม่สนิท
เขาห่มผ้าลงบนตัวเธอ "เอ้า... เช็ดตัวก่อน เดี๋ยวจะไม่สบาย"
"โดนฝนนิดหน่อย ไม่ถึงกับจะเป็นอะไรหรอกค่ะ"
"หรือจะเปลี่ยนเสื้อ"
"ไม่ต้องหรอกค่ะ"
เขาเห็นเธอประหม่าเลยยิ่งยั่ว "น่า...เสื้อของผมตัวใหญ่ ใส่ง่ายถอดง่ายนะ"

หญิงสาวหน้าแดง เดินหนีไปหาที่นั่ง ชายหนุ่มเปิดเครื่องเสียง ชั่วครู่เสียงแผ่วพริ้วไพเราะของดนตรีก็ดังขึ้น
ตามด้วยเสียงแผ่วทุ้มอ่อนหวานของนักร้องหนุ่ม

"เปิดเบาๆ นะ" พูดเองทำเอง ก่อนจะเดินมานั่งข้างๆ เอมอมรขยับหนีร่างที่จงใจนั่งลงจนชิดอีก
ตามเคย เสียงทุ้มอบอุ่นชวนคุย
"ผมชอบฟังเพลง ตอนจะนอนยังเปิด ฟังจนหลับไปก่อนทุกคืน… คุณล่ะครับ"
"ฉันนอนเงียบๆ ทุกคืนค่ะ"
"แต่อีกหน่อยก็ไม่แน่นะ" สีหน้าเขาหยอกเย้า
เธอแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน พอขึ้นเพลงที่สองเสียงทุ้มๆ ก็ร้องคลอ ร่างหนาขยับเข้ามาจนชิด
โอบแขนข้ามไหล่ มืออีกข้างจับมือเธอไว้

"Dear heart, wish you were here to warm this night"
ใจเธอสั่นหวั่นไหว ขยับจะลุกหนี แต่อีกฝ่ายยึดไว้ ปากก็ยังครวญเพลงเหมือนสบายใจเสียเหลือเกิน

Dear heart, seems like a year since you went out of my sight.
A single room, a table for one, It's a lone some time al night.
But soon I'll kiss you, hello at our front door.
My dear heart I want you to know I'll leave your arms never more.