" ...ระยะนี้พี่ต้องทำงานหนักมาก เพราะเป็นภาคสุดท้ายแล้ว พี่ต้องทำหน่วยกิตมากกว่าภาคอื่น
กับยังจะต้องเตรียมหัวข้อวิทยานิพนธ์อีกด้วย เกือบจะทั้งวันทั้งคืนที่พี่ขลุกอยู่กับกองหนังสือ ไม่ในห้องสมุด
ก็ที่ห้องพัก ไม่ได้โผล่ออกไปเที่ยวที่ไหนเลย จดหมายของพี่อาจจะห่างไปบ้าง แต่ไม่ได้หมายความว่า
พี่เป็นห่วงน้องเอมน้อยลงนะจ๊ะ เอมเองก็เหมือนกัน ระยะนี้เขียนจดหมายมาเพียงสั้นๆ เหมือนกับไม่มีอะไร
จะเล่า มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า หรือว่ากำลังเรียนหนักเหมือนอย่างพี่ อดทนไว้ก่อนเถอะน้อง อีกไม่นาน
ความสำเร็จก็จะมาสู่เรา ในอนาคตข้างหน้าเราจะหันมามองอดีตแล้วก็ภาคภูมิใจที่เราผ่านมันมาได้ด้วยดี
ในวันนั้นเราจะต้องอยู่ด้วยกันและภูมิใจร่วมกันนะจ๊ะ."

เอมอมรถอนใจเฮือกแล้วเฮือกเล่ากับจดหมายของคู่หมั้นด้วยความรู้สึกละอาย และเสียใจ ชายหนุ่มไม่รู้ว่าคนที่เขารัก
และไว้ใจ ได้ปล่อยใจให้เตลิดไถลไขว้เขวออกนอกลู่นอกทางไปเสียแล้ว

เธอเกลียดตัวเองที่เฝ้าแต่นึกถึงและเคลิบเคลิ้มไปกับความสนใจของผู้ชายอีกคนหนึ่ง นับตั้งแต่พบกับ
นายชาร์ลส์ เอส. วัตต์ในวันนั้น มาจนถึง ชลิต สิริวัฒน์ในวันนี้ เธอรู้ตัวว่าความรู้สึกนึกคิดได้ค่อยๆ ถลำดำดิ่งลึกลงใน
ห้วงแห่งความว้าวุ่น ถวิลหา เธอละอายแก่ใจแต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้ ที่เผลอนึกถึง "เขา"ด้วยความคิดถึงคะนึงหา
แทนที่จะคิดถึงคนที่เป็นคู่หมั้น

เธออยากให้ "เขา" หายไปจากชีวิตของเธอเหลือไว้แต่เพียงภาพความฝันสวยๆ เพื่อวิถีชีวิตของเธอจะได้กลับ
เข้าสู่ลู่ทางอันถูกต้องดังที่เคยเป็น

คมกริชเป็นอีกบุคคลหนึ่ง ซึ่งย้ำเตือนเธอถึงสิ่งอันไม่ควร เขาเป็นเสมือนเงาของสิทธา ซึ่งทำให้เธอสะดุ้งผวา
เกรงเขาจะรู้ว่าความรู้สึกนึกคิดของเธอนั้นได้ผิดทิศผิดทางไปเสียแล้ว

ในวันนี้คมกริชมาถึงบ้านตั้งแต่เช้าตามที่สัญญากับอริยาว่าจะช่วยเด็กสาวทำรายงาน เอมอมรแทบจะไม่มีเรื่องราว
ที่จะพูดคุยด้วย หญิงสาวซึมเซา พยายามที่จะอ่านตำราเรียนให้รู้เรื่อง เธอมีความวุ่นวายรบกวนอยู่ในใจ
ดีที่อริยามีเรื่องคุยเรื่องกระทำร่วมกันกับหนุ่มวัยพี่ชายใหญ่ พลอยให้หญิงสาวรู้สึกสบายใจที่ได้ยินเสียงพูดคุยหัวเราะ
ของคนทั้งสองดังอยู่ใกล้ๆ

เธอไม่ได้สังเกตเห็นสายตาห่วงใยที่ชายหนุ่มส่งมาอย่างสม่ำเสมอ

หญิงสาวถูกปลุกจากภวังค์นับแต่บัดนั้น แม้กระนั้นเธอก็ยังอยู่ในอาการเฉยเมยไม่สนอกสนใจทั้งๆ ที่จิตใจ
จรดจ่อคอยสดับน้ำเสียงของน้องสาว เด็กสาวพูดไปหัวเราะไป เอมอมรพอจะเดาออกว่า อีกฝ่ายหนึ่งกำลังพยายาม
ชักชวนอะไรอยู่สักอย่าง

"พี่ลิตถามพี่เอมดูซีคะ... รอเดี๋ยวนะคะ..." เธอได้ยินอริยาพูดอย่างนั้น ก่อนจะเรียกดังๆ
"พี่เอม...พี่เอมคะ... พูดโทรศัพท์กับพี่ลิตหน่อย"
หญิงสาวลุกขึ้นเดินผ่านคมกริชไปหาน้องสาว คมกริชอยู่ใกล้พอจะได้ยิน สีหน้าจึงมึนตึงขึ้น
"พี่ลิตจะชวนไปเที่ยว" อริยาบอกพลางส่งโทรศัพท์ให้
เธอรับมาพูด "ฮัลโหล"
"เอมมี่..." น้ำเสียงทางโน้นก่อให้เกิดความรู้สึกอบอุ่น "แต่งตัวนะ ประเดี๋ยวจะไปรับ"
"รับไปไหนคะ"
"ไปพัทยา.... คุณรักกับเพื่อนๆ มาที่บ้านผม มาชวนไปพัทยาแล้วจะค้างคืนกันด้วยฮะ
เดี๋ยวผมจะไปรับคุณเพ็ญแล้วจะเลยไปรับคุณกับอะไปด้วยกันนะ"
"ฉันไม่ไปหรอกค่ะ"
"ทำไมล่ะ ไปเถอะฮะ รับรองว่าผมไม่จีบคุณให้ใครเห็นหรอก ผมอยากให้คุณไปด้วย"
"แต่ฉันไม่อยากไปนี่คะ"
"เอมมี่ น่า.." น้ำเสียงเขาออดอ้อน "อะเขายังไม่ปฏิเสธเลย นะฮะ ผมอยากให้คุณไปด้วยจริงๆ"
"ฉันไปไม่ได้หรอกค่ะ คุณลิตไปเถอะ"
"งั้นผมก็เปลี่ยนใจแล้วละ ไม่ไปก็ไม่ไป ประเดี๋ยวผมจะไปหานะ"
"อย่าค่ะ" เธอรีบห้าม ก่อนจะลดเสียงลง
"พี่คมก็อยู่ที่นี่ด้วย อย่าทำให้ต้องลำบากใจกันไปหมดเลยนะคะ"
อริยาทำตาปริบๆ เมื่อพี่สาววางโทรศัพท์ลง หารู้ไม่ว่าภายใต้ท่าทีเฉยเมยนั้น
เอมอมรรู้สึกว่างโหวงในหัวใจมิใช่น้อย
"ว่าไงล่ะคะ พี่เอม ไม่โอเคหรือ"
"ไม่จ้ะ"
"ว้า...เลยอดสนุกเลย..." เด็กสาวโอดครวญ "ทำไมล่ะพี่เอม"
"พี่เข้ากับกลุ่มสมรักไม่ได้นี่ ถึงไปก็ไม่สนุก"
คมกริชมองมาด้วยสายตาเครียดขรึม "รู้สึกว่านายชลิตเข้ามาวุ่นวายกับพวกเราเหลือเกินนะ"
"อ้าว พี่ชลิตเขาเป็นคนน่ารักนะคะพี่คม" อริยาว่า
คมกริชยิ้มเยาะ "ดีแน่หรือ...ขอให้ดีจริงๆ เถอะ"
"พี่คมไม่ชอบพี่ชลิตใช่ไหมคะ"
"ไม่ชอบ…! ไม่ใช่เพราะเขาดึงเพ็ญไปจากพี่หรอกนะ แต่เพราะว่า พี่ดูรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง
พี่เป็นผู้ชายด้วยกันพี่เดาออกว่าเขามีเจตนาอะไร"
"แล้วเขามีเจตนาอะไรล่ะคะ"

อริยาถามเรื่อย เอมอมรปล่อยให้คนทั้งสองโต้ตอบกัน ชายหนุ่มเห็นเธอเคร่งขรึมเงียบเฉยแม้กระนั้นเขา
ก็ยังอดระแวงแคลงใจไม่ได้……….