พอดีกับที่อริยานั่งรถเข้ามา เด็กสาวทักทายกับเขาอย่างสนิทสนมยินดี ก่อนจะถามว่า
"แล้วพี่เพ็ญไม่ได้มาด้วยหรือคะ"
"เปล่าครับ ที่บ้านคุณเพ็ญมีงาน ผมเลยอาสามาตามคุณเอม"
"อ๋อ... แล้วพี่เอมยอมไปหรือเปล่า สงสัยว่าจะไม่ไปใช่ไหมคะ"
"ทำไมรู้ล่ะ"
"รู้ซีคะ" หล่อนหัวเราะ "ก็ดูหน้าพี่เอมซี หน้ามุ่ยอย่างนี้เอาช้างมาลากก็คงไม่สำเร็จมั้ง"
พี่สาววางหน้าไม่สนิทจึงหันไปทางอื่น อริยาพูดต่อไปว่า

"พี่เอมไม่ชอบงานวุ่นๆ วายๆ หรอกค่ะ ใครอย่าชวนไปไหนเสียให้ยากเลย"
"แล้วอะล่ะ ถ้าชวนจะไปไหม"
"อะน่ะหรือคะ.. ถ้าไม่จำเป็นแล้ว อะไม่เคยปฏิเสธเลยค่ะ"
"งั้นก็ไปกับพี่ซี"
"อย่าดึงยายอะเข้าไปยุ่งด้วยเลยค่ะ" เอมอมรขัดทันที
ชายหนุ่มหัวเราะอย่างนึกขำ "แหม! ทำยังกับผมจะหลอกอะไปขายอย่างนั้นแหละ
ผมไม่ได้มีเจตนาไม่ดีนะครับ"
"นั่นซีคะ พี่เอม อะไม่เห็นจะเป็นยังไงเลย เพื่อนๆ ของพี่เพ็ญ อะก็รู้จักทั้งนั้น" เด็กสาวหันมาทางชายหนุ่ม "อะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ ชุดนี้ใส่ตั้งแต่เช้าแล้ว มอมแมมมีกลิ่นตุๆ ด้วย"
"ครับผม"
อริยาปราดออกไปอย่างร่าเริง เอมอมรมองตามอย่างกังวลหันมาพูดเสียงขรึม
"คุณไม่ยุ่งกับยายอะไม่ได้หรือคะ"
"นี่ผมไม่ได้คิดอะไรไม่ดีกับน้องคุณเลยนะ"
"ฉันก็อยากให้เป็นอย่างนั้น… แต่ผู้ชายอย่างคุณ คุณอยู่ใกล้ผู้หญิงโดยไม่คิดอะไรได้หรือ
ยายอะยังเด็กอยู่นะคะ"
ชลิตออกจะตกใจในความคาดคิดของเธอ "เอมมี่ อย่ามองผมผิดๆ ซิ"
"ฉันคิดว่าไม่ได้มองคุณผิด"
ชายหนุ่มถอนใจ ก็น่าอยู่หรอก เขาเองเป็นคนทำให้เธอคิดอย่างนั้น

รถยนต์อีกคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดต่อจากรถของเขา หลังจากนั้น หญิงชายก็กรูกันออกมาพร้อมกับเสียงเอะอะเจี๊ยวจ๊าว

"พวกคุณเพ็ญ" เขาบอกยิ้ม ๆ "ทำหน้าให้ดีหน่อยซิ คนดี อยากให้พวกนั้นสงสัยหรือว่าเรามีอะไรกัน"
"แล้วเรามีอะไรกันล่ะคะ" เธอถามเสียงขุ่น

อีกฝ่ายยิ้มยั่วแล้วหันไปโบกมือให้หนุ่มสาวที่ลงจากรถเดินตรงมา เอมอมรฝืนยิ้มทักทายคนอื่นๆ
ขณะที่เพ็ญระพีต่อว่าเสียงแจ๋ว

"แหม คุณลิต หายเงียบมาเชียวนะ"
"ติดใจอะไรที่นี่คะ" สมรักถามยิ้มๆ

แสงเพชรส่งประกายวูบวาบจากคอหล่อนมาแต่ไกล หล่อนมองเอมอมรอย่างระแวงแม้ริมฝีปากจะฉาบไว้ด้วยรอยยิ้ม

อีกฝ่ายหนึ่งยิ้มตอบอย่างไม่แจ่มใสนัก

"ติดใจต้นไม้ครับ" ชลิตแกล้งพูด รอยยิ้มหยอกเย้าทำให้คนอื่นๆ หัวเราะ
"ให้มันแน่เถอะนะ คุณลิต" สมรักทำตาขู่เข็น "ต้นไม้อะไรคะที่คุณลิตติดใจ จะได้หาไปปลูกไว้ที่บ้านบ้าง"
"กลับไปที่บ้านเพ็ญกันเถอะ คนอื่นๆ รออยู่" เพ็ญระพีตัดบท หันไปชวนญาติสาว "ไปด้วยกันซิ เอม"
"ไม่ละ”
"เล่นตัว" สมรักว่ายิ้มๆ
"เอมจะดูหนังสือ แต่อะจะไป” ชลิตบอก "นี่ผมรออะแต่งตัวอยู่ครับ"
"อ๋อ... อะจะไปหรือ"
อริยาแต่งตัวเสร็จพอดี โผล่ออกมาทักทาย "โอ้โฮ มากันเยอะแยะเลย มารับพี่เอมหรือคะ"
"เอมเขาไม่ไปนี่"
"อะจะไปแทนค่ะ แหม! พี่รักคะ สร้อยคอสวยจังเลย"

ชลิตเพิ่งจะนึกได้ หันมองเอมอมรก็อีกฝ่ายหนึ่งไม่มีท่าทีใดผิดปกติ
"สวยเหรอ คุณลิตให้พี่"

สาวสวยอวดอย่างภาคภูมิทำให้ชายหนุ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ถึงเอมอมรจะผลักไสไล่ส่ง พยายามทำตัว

ห่างจากเขาอย่างไร เขาก็ยังไม่อยากให้เธอเข้าใจผิดว่าเขามีอะไรกับสมรักนักหนาถึงกับให้สร้อยเส้นแล้วเส้นเล่า

"หรือคะ แหม! พี่ลิตนี่ใจดียังเลย ซื้อเข็มกลัดให้พี่เพ็ญ ซื้อสร้อยให้พี่รัก..."

เด็กสาวหันมาทางพี่สาวพลางหัวเราะ " แล้วเมื่อไหร่เราจะได้บ้างนะพี่เอม"
"เหลวไหล" พี่สาวดุ

หลังจากที่กลับมาจากงานสังสรรค์นั้น อริยาก็เล่าให้พี่สาวฟังว่าอะไรเป็นอย่างไร แล้วก็ถามว่า

"พี่เอมคิดว่าพี่ลิตชอบใคร ในระหว่างพี่เพ็ญกับพี่รัก"
"ไม่รู้ซิ"
"อะก็ไม่รู้เหมือนกัน" เด็กสาวยกไหล่
"พี่ลิตเขาช่างเล่นเหลือเกิน กับใครๆ ก็ดูเขาสนใจไปหมดเลยดูไม่ออกว่าเขาชอบใครกันแน่"

เอมอมรคิดว่านั่นคือนิสัยไม่ดีของเขา เจ้าชู้มากรัก หาแก่นสารอันใดไม่ได้
"แต่พี่เพ็ญกับพี่รักก็แข่งกันทำคะแนนจังเลย เฮ้อ! เห็นแล้วขำ"
"รู้ได้ยังไงว่าเขาแข่งกันทำคะแนน”
"โธ่! ทำไม่จะไม่รู้ ท่าทางเขาเปิดเผยกันออกจะตาย พี่เพ็ญน่ะถึงจะสงวนท่าทีไม่กล้าแสดงออกเต็มที่

เหมือนอย่างพี่รักแต่ก็ดูรู้ว่าต่างคนต่างก็คิดว่าตัวเองสำคัญทั้งคู่เลย อะอยากรู้จังว่าใครจะโชคดี”
"อาจจะเป็นโชคร้ายก็ได้"
"แหม! พี่เอม ที่จริงพี่ลิตเขาน่ารักออกนะ ถ้าอะโตว่านี้ สวยกว่านี้ บางทีจะลงแข่งกับเขาด้วยอีกสักคน"
"ฮื้อ เราละก็ พูดจาเหลวไหลอยู่เรื่อย"

อีกฝ่ายได้แต่หัวเราะอย่างรื่นรมย์...