"ฮัลโหล เอมหรือยะ..."เอมมาที่นี่หน่อยได้ไหม พรรคพวกของเพ็ญมากันเต็มบ้าน แล้วใครคนหนึ่ง
ก็อยากให้เอมมามากๆ เลยด้วย."
เอมอมรพอจะเดาได้ว่า "ใครคนหนึ่ง" นั้น คือใคร "เอมไปไม่ได้หรอก เพ็ญ เอมจะดูหนังสือ
พรุ่งนี้มีสอบย่อย."
"มาแป๊บเดียวน่า พรรคพวกบ่นถึงเธอนะ."
"ปล่อยให้บ่นกันไปเถอะ ถึงเราไปก็ไม่ได้ทำให้ใครสนุกขึ้นมาหรอก เพ็ญก็รู้ว่าเราคุยไม่เก่ง
ไปสนุกต่อเถอะ เราจะท่องหนังสือ."
"เออ...ตามใจ งั้นแค่นี้นะ"
เพ็ญระพีวางโทรศัพท์ หันมาบอกชายหนุ่มว่า "เขาไม่มาค่ะ"
"มีใครมาหาหรือไงฮะ" ชลิตพูดยิ้ม ๆ
เพ็ญระพีตอบว่า "เปล่าค่ะ เขาบอกว่าจะดูหนังสือสอบ"

สมรักแทรกตัวเข้ามา หญิงสาวสวมเสื้อคอกว้างเห็นจี้ทับทิมรูปหัวใจล้อมเพชรที่คอส่งประกายแพรวพราย
มันบาดตาบาทใจเพ็ญระพีอยู่ทุกครั้ง

"อะไรกันหรือ"
"คุณลิตอยากให้ยายเอมมา"
"หรือคะ" หล่อนหัวเราะ "จะให้เอมมาทำไมกันคะ เอมเข้ากลุ่มกับพวกเราไม่ได้หรอก
แค่ฟังพวกเราคุยกันเขาก็ลมใส่หลายครั้ง."
ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ "ก็น่าอยู่หรอกครับ"
"คุณลิตติดใจยายเอม" เพ็ญระพีแกล้งเย้า สมรักทำตาโต
"ต๊าย ! จริงน่ะ ยายเอมงุ่มง่ามออกจะตายไป"
"ผมชอบอยู่ใกล้ๆ คนงุ่มง่ามครับ ไม่ต้องเวียนหัว"

เพราะประกายตาแพรวพราวช่างเล่นของผู้พูด สองสาวจึงคิดว่าเขาเพียงแต่นึกสนุกไปเท่านั้น
และต่างคนต่างก็ปักใจเชื่อว่าตนเป็นคนพิเศษสำหรับเขาจึงมองข้าม "คนงุ่มง่าม" ไป

เสียงพูดคุยหัวเราะของกลุ่มหนุ่มสาวยังดังเรื่อย และชายหนุ่มก็เพลิดเพลินไม่น้อย เขาคุยกับคนนั้น ล้อเล่นกับคนนี้
แต่แล้วจู่ๆ เขาก็ลุกขึ้นบอกคนอื่นๆ ว่า

"ประเดี๋ยวผมกลับมานะฮะ"

เนื่องเพราะขณะนั้น เพ็ญระพีและสมรักไม่ได้อยู่ใกล้ๆ เขาจึงขับรถออกมาจากบ้านได้โดยไม่ถูกซักถาม
เขาผิวปากอย่างครึ้มใจพารถเลี้ยวไปทางบ้านของเอมอมร จอดรถที่หน้าประตูบีบแตรเรียก
สาวใช้หันมาเห็นก็วิ่งออกมา พอรู้ว่ามาหาใครก็เปิดประตูให้

เอมอมรคงมองดูอยู่แล้ว รีบเดินออกมารับที่ลานเทอเรซตรงประตูหน้า

"สวัสดีฮะ" เขาทักยิ้มแย้ม
"ฉันบอกแล้วว่าไม่ไป" เธอตัดรอนง่ายๆ น้ำเสียงไร้ไมตรีเช่นเดียวกับสีหน้า
เขาไม่ใส่ใจท่าทีของเธอ "ผมรู้แล้ว"
"งั้นคุณมาทำไม"
"มาหาคุณ"

สีหน้าเธอบอกความอัดอั้นตันใจ ตาสบกันแล้วเธอก็เมินไปทางอื่น

ชลิตเห็นเธอแต่งตัวเรียบง่าย ไม่เก่าปอนแต่ก็ไม่ใช่ใหม่เอี่ยมสวยทันสมัย เขาไม่เคยเห็นเธอแต่งตัวหรูหราหวือหวา
ตามสมัยเลยสักครั้ง แตกต่างจากมารดา เพ็ญระพี สมรักแล้วก็เพื่อนๆ กลุ่มนั้นซึ่งเขาคุ้นเคยคลุกคลีอยู่ด้วย

"แต่ว่าฉันไม่ว่างค่ะ"
"ผมไม่เชื่อ"
"ฉันกำลังดูหนังสือจะสอบ"
"ขยัน" เขาชมกึ่งประชด ครั้นเห็นสีหน้าขรึมเฉยของอีกฝ่ายหนึ่งก็เปลี่ยนเป็นออดอ้อน
"คุยกับผมหน่อยน่านะเอมมี่ คุยแป๊บเดียวก็ได้"
เสียงเธออ่อนลง "ฉันไม่มีอะไรจะคุย"
"ไม่เชื่อหรอก คุณเคยมีเรื่องพูดคุยมากมาย ผมยังจำได้นะ"
"แต่ตอนนี้ไม่มีนี่คะ คุณกลับไปเถอะ ฉันจะดูหนังสือ"
"คุณกลัวว่าพวกนั้นจะตามมาละซิ กลัวเขาเห็นผมอยู่ที่นี่ ถึงได้รีบไล่จะให้ผมกลับ” อีกฝ่ายรู้ทัน
"จะแปลกอะไรล่ะ ปล่อยให้เขามาเห็นซ"”
ใบหน้าเรียวเผือดสีลง "กรุณาอย่ามายุ่งกับฉันได้ไหม ปล่อยฉันไปตามทางเถอะ"
"บอกแล้วยังไงว่าไม่ได้"
"อีกไม่นานคู่หมั้นของฉันก็จะกลับมา" น้ำเสียงพูดรัวเล็กน้อยเพราะความวุ่นวายใจ
"เราจะแต่งงานกัน"
บางทีอาจจะกลับไปอเมริกาอีกเพื่อที่จะเรียนต่อ คุณคงไม่อยากทำลายอนาคตของฉันไม่ใช่หรือคะ" น้ำเสียงตอนท้ายมีกังวานวิงวอน
อีกฝ่ายกลับตอบว่า "ผมอยากซิ"
หญิงสาวกัดริมฝีปากอย่างขัดใจ
"ถึงยังไงคุณก็ทำอะไรไม่ได้หรอก คู่หมั้นของฉันจะต้องเข้าใจ ไม่ว่าใครจะพูดยังไง คนเดียวที่เขาจะฟัง
ก็คือฉัน"
"ยังงั้นเชียวหรือ" ชายหนุ่มหัวเราะออกมา ถามยั่วเย้า
"เขาจะฟังคุณคนเดียว ไม่ฟังใครอื่นเลยหรือ ไม่ฟังเสียงเพ็ญระพีหรือเสียงคุณป้าพิไลด้วยหรือ
เอาละถ้าเขาไม่ฟัง แต่พ่อแม่ของเขาล่ะ จะฟังไหม” เขาทอดน้ำเสียงยั่วเย้า
"พ่อแม่ของเขาจะยินดีรับคุณเป็นศรีสะใภ้โดยเต็มใจหรือ ถ้ารู้ว่าครั้งหนึ่งคุณเคยแอบไปทำงาน
กับบริษัททัวร์ คุณเอาตัวเข้าไปเสี่ยง บริการลูกค้าหนุ่มๆ อย่างถึงใจ แล้วก็ในบางครั้งบางคราว
ยังยินยอมถูกจับถูกจูบ"
ใบหน้าของหญิงสาวเผือดลงทุกขณะ "ไม่จริง……!"
"ไม่จริงหรือ แล้วผมได้จับ ได้จูบคุณหรือเปล่า" เขาถาม "แล้วไอ้เจ้าฝรั่งคนนั้น..."
น้ำเสียงตอนท้ายกระแทกกระทั้นขุ่นเคือง "ผมเห็นกับตานะ"
"คุณเห็นอะไร" น้ำตาคนถามหล่อรื้นอยู่ในดวงตาคู่สวย

ชายหนุ่มยังไม่ลืมภาพนั้น ภาพหญิงสาวสวยผุดผาดสะดุดตาสะดุดใจที่ในช่วงหนึ่ง เขาได้เฝ้าแอบมองเธอ
อย่างเพลิดเพลินจนถึงกับปล่อยใจให้เตลิดฝันไปต่างๆ นานา แต่แล้วเขาก็ต้องผิดหวังเมื่อเห็นหนุ่มอเมริกัน
ร่างผอมสูงคนนั้นเดินตรงเข้ามา ต่างทักทายกันอย่างยินดี มือเล็กบางและมือใหญ่หนากระชับจับกัน
ลักษณะท่าทีที่พูดกันนั้น ราวกับไม่สนใจว่าจะมีใครอื่นอีกแล้วในโลกนี้ แล้วต่างก็เดินเคียงกันไปอย่าง
ไม่สนใจผู้ใด เขาเองก็บอกไม่ได้ว่าทำไมจึงผิดหวังขุ่นเคืองใจนัก
"คุณไม่เข้าใจ..."
"งั้นพูดให้ผมเข้าใจซิ หรือคุณจะบอกว่าไม่จำเป็น"
ประกายจากหยาดน้ำตาที่สะท้อนในดวงตาคู่สวยทำให้ใจเขาไหวยวบ
"จอห์นเป็นโรคประสาทอย่างแรงกำลังอยู่ในระหว่างรักษาตัว ครอบครัวพาเขามาเที่ยว
เพราะว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของการรักษา ฉันเพียงแต่เข้าใจเขาและเข้ากับเขาได้ และแม้ว่าเขาจะ...
ประทับใจ…ถึงกับจะซื้อตั๋วเครื่องบินเพื่อให้ฉันติดตามเขากลับไปด้วย ฉันก็ไม่เคยปล่อยตัวเกินเลย..
ไม่เคย เหมือนอย่างที่ฉันก็ไม่ยอมไปห้องของนายวัตต์ เพราะรู้ดีว่าเขาจะทำอะไร…...."
สีหน้าของคนที่นิ่งฟังดูดีขึ้นเรื่อย ๆ
"คุณจะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ คุณบอกให้พูดฉันก็พูดแล้ว"
"ผมเชื่อ……" เสียงตอบรับอ่อนโยนลง
"จริงหรือคะ"
"จริงซิ”"
"ถ้าอย่างนั้นกรุณาทำตามที่ฉันขอร้อง อย่ามายุ่งเกี่ยวกับฉันอีก"
อีกฝ่ายถอนใจ "ไม่ได้หรอก เอมมี่"
เธอมองเขาอย่างผิดหวัง "ทำไมล่ะคะ"
"คุณคิดว่าผมตามตื้อคุณมาตั้งนาน เพียงเพื่อที่จะยุติลงเพราะคำพูดไม่กี่คำแค่นี้เองหรือ
" ไม่หรอก ผมบอกแล้วว่าผมชอบคุณ ไม่มีอะไรที่จะเปลี่ยนใจผมได้"
"แต่คุณมีใครต่อใครมากมายรออยู่ คนอย่างคุณต้องการอะไร ต้องการใคร
คุณสามารถได้มาโดยง่ายทั้งนั้น"
"แต่ไม่ใช่คุณ ใช่ไหม"
"ฉันมีคู่หมั้นอยู่แล้ว"
"แล้วถ้าไม่มีล่ะ" คนถาม จ้องลึกลงในดวงตาซึ่งส่งประกายหวั่นไหว
"มันก็ไม่แน่เหมือนกันใช่ไหม นั่นแสดงว่าคุณก็ชอบผมนะเอมมี่"
"ไม่….ไม่จริง"
อีกฝ่ายไหวไหล่ "ผมไม่สนใจคู่หมั้นของคุณหรอก" เธอได้แต่มองอย่างอัดอั้น
เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น แล้วสาวใช้ก็เดินออกมาบอกเอมอมรว่า "คุณเพ็ญโทรศัพท์มาค่ะ"
สีหน้าของหญิงสาววิตกกังวลขึ้นมาทันที
"ผมจะพูดกับเขาเอง"

เขาจับแขนเธอดึงให้ตามเข้าข้างใน เอมอมร เบี่ยงหนีแต่ก็อดรู้สึกหวั่นไหวต่อความอบอุ่นของสัมผัสนั้นไม่ได้
เธอทิ้งระยะหยุดมองเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพูดด้วยท่าทีสบายอารมณ์

"ฮัลโหล เพ็ญโทรฯ มาตามผมหรือ. .. ใช่ฮะ ผมมาตามเอม...เธอไม่ไปฮะ...
ตกลง ผมจะกลับไปเดี๋ยวนี้ละ"
เขาวางโทรศัพท์ลง หลิ่วตากับหล่อน "เห็นไหมล่ะ ง่ายออกจะตายไป"
"คุณรีบกลับไปเถอะค่ะ"
"ทำไมจะต้องรีบด้วย... ไปกับผมไหม"
"ไม่ค่ะ"
"ก็ตามใจ ผมก็ไม่อยากให้คุณไปนักหรอก กลัวหนุ่มๆ พวกนั้น จะจีบคุณ"