"พี่มาจากบ้านเพ็ญ แต่ว่าไม่ได้เข้าไปหรอกเพราะเขามีแขก รู้ไหมว่าเป็นใคร..."
"ใครกันคะ พี่คม" เป็นคำถามของอริยา
คมกริชตอบว่า "ก็นายคนที่เพ็ญพามาที่นี่วันก่อนยังไงล่ะ"
"อ๋อ คุณชลิต" อริยาร้อง

เอมอมรมองชายหนุ่มอย่างเห็นใจ ทั้งที่จิตใจของเธอก็แห้งแล้งปานกัน
ชายหนุ่มพูดต่ออย่างขมขื่นระคนขุ่นเคือง

"ความจริงพี่น่าจะรู้ดีอยู่แล้วว่าไม่ควรไปที่นั่นอีก"
"นั่นซีคะพี่คม อย่าไปอีกเลย พี่เพ็ญทำถึงขนาดนี้ ถึงจะไปตามง้อเขาก็ไม่สนใจหรอก
ถ้าเป็นอะนะ อะจะหาแฟนใหม่พาไปเย้ยมั่ง จะได้รู้ว่าเราก็ไม่แคร์"
เอมอมรแย้งอย่างอ่อนใจ
"อะก็……"
แต่น้องสาวไม่ฟังเสียง "พี่คมไม่ต้องกลัวนะ อะจะช่วยพี่คมเอง เพื่อนๆ ของอะสาวๆ สวยๆ ทั้งนั้น
อะจะแนะนำให้พี่คมรู้จัก รับรองว่านิ้งกว่าพี่เพ็ญแน่นอน"
"เอ แต่พี่ว่าเพื่อนอะกับพี่นี่ดูจะไกลกันเกินไปหน่อยนะ ไม่นึกถึงช่องว่างบ้างหรือ" เขาถามยิ้ม ๆ
อริยาถาม ทำหน้ามุ่ย "หมายความว่ายังไงคะ พวกอะเด็กเกินไปหรือว่าพี่คมแก่เกินไป"
"เอาเป็นประการหลังก็ได้ครับ"
เธอหัวเราะออกมา
"ความจริงเราก็ห่างกันไม่เท่าไหร่น่ะคะ แค่เจ็ด-แปดปี ไม่น่าจะมีช่องว่างอะไรเลย ช่องว่างน่ะ
มันอยู่ที่จิตใจค่ะ ไม่ใช่อายุ"
ชายหนุ่มหัวเราะ หันมาพูดกับเอมอมรว่า "เด็กคนนี้คงไม่มีช่างว่างกับใครหรอกนะฮะ"
"ก็เด็กแก่แดดนี่คะ" อีกฝ่ายพูดยิ้ม ๆ
"ฮึ อะอายุสิบแปดแล้วนะคะ พี่เอมอย่าลืมว่าพี่เอมอายุน้อยกว่านี้อีกตอนที่หมั้นกับพี่สิท"
"เอาเถอะๆ" พี่สาวยอมจำนน
คมกริชมองเธอ "เอมเป็นยังไง ทำไมซึมๆ"
"พี่เอมเขาซึมเป็นอาจินต์" น้องสาวฟ้อง "พี่คมดูซีคะ เห็นพี่เอมผอมลงไหม ไม่รู้ว่าพี่เอมเป็นอะไร ข้าวปลาไม่ค่อยจะยอมกิน"
"หาเรื่อง…!"
ชายหนุ่มกลับมองเธออย่างเป็นห่วง เห็นจริงว่าเธอซูบเซียวลง สีหน้าและแววตาดูแห้งแล้งวิตกกังวล
"ไม่สบายหรือเปล่า"
"เปล่าค่ะ" คนตอบฝืนหัวเราะ
"สงสัยจะเป็นโรคหัวใจละมั้ง เห็นนั่งมองรูปพี่สิทอยู่เรื่อย"
"อย่าบ๊อง…..!" พี่สาวหันมาทำตาขวาง

จริงละ เธอมักจะนั่งอยู่กับภาพถ่ายของสิทธา คิดว่าเมื่อมีเขา โลกของเธอคงสว่างสดใสกว่าที่เป็นอยู่นี้
เขาเป็นที่พึ่งทางใจคนเดียว แต่เธอจะคิดถึงเขาอย่างคะนึงหาลุ่มหลงก็หาไม่

"พี่คมอย่าฟังยายอะค่ะ"
"ทีความจริงละก็ไม่ชอบให้พูด” น้องสาวว่า
"แน่ละ ก็ความจริงมักจะเป็นสิ่งที่อวดไม่ได้นี่"
"ฮั่นแน่ ความลับเริ่มจะเปิดเผยแล้วนะ" น้องสาวชี้หน้า
ชายหนุ่มถามว่า "เช่นอะไรบ้างครับ ความจริงที่ว่าอวดไม่ได้"
อริยาร้องว่า "แน้ พี่คม ก็ในเมื่อมันอวดไม่ได้ ใครเขาจะบอกล่ะคะ"

อริยาเลือกภาพยนต์และสนุกสนานกับมันโดยมีคมกริชเออออคล้อยตาม แต่ความสนใจที่แท้จริงของเขา
อยู่ที่เอมอมรซึ่งนั่งดูอยู่หนังเงียบๆ รู้เรื่องบ้างไม่รู้บ้าง เขาก็เห็น…ว่าใจเธอไม่อยู่กับเนื้อตัว
พอมีโอกาสก็ถามอย่างห่วงใย

"กลุ้มใจเรื่องอะไรหรือเอม"
"เปล่านี่คะ"
"ไม่เชื่อหรอก ถ้าไม่มีเรื่องแล้วเอมซึมอย่างนี้พี่ว่าไปหาหมอได้แล้ว มีอะไรทำไมไม่บอกพี่"
เธอยิ้มฝืนๆ "แหม ทีพี่คมมีเรื่องกลุ้มใจมากมาย เอมเองยังช่วยอะไรไม่ได้เลย"
"ปัญหาของพี่ไม่หนักหนาอย่างที่เอมคิดหรอก พี่ไม่ใช่เด็กๆ นี่จ๊ะ จะได้ถึงกับจะเป็นจะตาย
เพราะเรื่องเพียงเท่านี้"
"เอมดีใจที่ได้ยินอย่างนั้นค่ะ"
"จำได้ไหม สิทฝากให้พี่ดูแลเอม ถ้าพี่รู้ปัญหาของเอม พี่ก็ยินดีจะช่วยเท่าที่สิทจะทำหากว่าเขาอยู่ที่นี่"
"ถ้าพี่สิทอยู่ที่นี่ก็คงไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเอมได้หรอกค่ะ" เธอพูดเศร้าๆ

สิทธา... เธอรู้สึกว่าเขาผู้นั้นห่างไกลเธออย่างเหลือเกิน