"แหวนหมั้น"
โดย กุลรัตน์
(นิยายเรื่องนี้
เคยตีพิมพ์
ในนิตยสารหญิงไทย
ประมาณปี 2530
และได้รวมพิมพ์
เป็นเล่มแล้ว 2 ครั้ง)
|
|
|
 |
คุณอรอนงค์เดินงงๆ ออกมาที่บริเวณด้านข้างของตัวตึก ลูกสาวคนโตเพิ่งวิ่งผ่านไปด้วยสีหน้าที่ไม่ดีเอามากๆ
เธอส่งเสียงเรียกแต่ไม่สามารถหยุดร่างบางนั้นไว้ได้
อาคันตุกะหนุ่มยืนเคว้งคว้างอยู่คนเดียว ครั้นเห็นเธอก็ยิ้มเจื่อนๆ ยกมือไหว้
เธอรับไหว้ เดินเข้ามาหา
"มีอะไรกันหรือคะ เห็นยายเอมวิ่งผ่านไป หน้าตายังกับจะร้องไห้เรียกก็ไม่ยอมหยุด"
เขาตอบไม่ถูก รู้สึกใจเสีย ไม่คิดว่าตนเองจะก่อกวนได้ถึงปานนั้น
"ทะเลาะกันหรือยังไงคะ"
"เอ้อ...เปล่าครับ"
"เอ คุณเพิ่งจะรู้จักกับยายเอมไม่ใช่หรือคะ"
"ครับ... เอ้อ คือความจริงเคยรู้จักกันมาก่อน"
"หรือคะ...รู้จักกันที่ไหน"
เขาคิดเรื่องขึ้นมาเล่าไม่ทัน "ข้างนอกฮะ"
เธอหัวเราะ กิริยาอาการนุ่มนวลระมัดระวังปรากฏอยู่ในทุกอิริยาบท พื้นฐานครอบครัวและการฝึกหัดตนเอง
ทำให้มันกลายเป็นนิสัย ชายหนุ่มคิดว่าเธอช่างสวยสง่าภูมิฐาน สมกับที่เป็นคุณผู้หญิงของบ้านหลังใหญ่โอฬารหรูหรานี้
ไม่น่าเชื่อว่าลูกสาวของเธอจะมีพฤติการณ์อย่างนั้น
"รู้แล้วละค่ะว่าข้างนอก ก็คุณเพิ่งจะเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกกับยายเพ็ญ เมื่อวันก่อนนี้เองไม่ใช่หรือคะ"
"ครับ"
"เอ...หรือว่าเอมจะไม่สบาย" เธอรำพึงอย่างนึกเป็นห่วง "ฉันเองก็ไม่ค่อยจะได้ใกล้ชิดลูกๆ
บางครั้งสามสี่วันแทบจะไม่ได้พูดกันเลย พวกเขาก็โตๆ กันแล้วนี่นะคะ น่าจะดูแลตัวเองได้
ฉันเองก็งานมากค่ะ ทั้งงานได้เงินและไม่ได้เงิน พวกงานสังคมสงเคราะห์นี่มีมาให้ทำเสมอเลย
ความที่เป็นคนคล่อง รู้จักใครต่อใครมากมายก็เลยเนื้อหอม ถูกเรียกตัวไปใช้อยู่เรื่อยๆ" เธอพูดเจือหัวเราะ
"น่าสนุกออกนะครับ แบบนั้น"
"ค่ะ สนุกดี ได้กุศลด้วย ทำแล้วสุขใจค่ะ"
เขายิ้มสุภาพเรียบร้อย
"เอ คุณไม่ได้สนิทกับยายเอมมากนักไม่ใช่หรือคะ"
"ก็...สนิทกันมากพอสมควรฮะ"
"ถ้าอย่างนั้นคุณก็คงรู้ว่า เอมมีคู่หมั้นแล้ว กำลังทำปริญญาโทอยู่เมืองนอก"
"ครับ ผมทราบ"
เธอหัวเราะโล่งใจ "งั้นก็แล้วไป ฉันกลัวว่าคุณจะผิดหวังน่ะค่ะ เอมเขาสวย มีคนมาชอบแยะ
แม้แต่เพื่อนของแม่ก็เถอะ เคราะห์ดีที่เขาเงียบๆ เรียบร้อยไม่ชอบสุงสิงหวือหวากับใคร
ไม่อย่างนั้นก็น่าเป็นห่วงแทนพ่อสิทธาเหมือนกัน"
"ชื่อสิทธาหรือครับ
.. คู่หมั้นของคุณเอม" "ค่ะ สิทธา ไพรีพินาศ คุณเคยได้ยินนามสกุลนี้ไหมคะ นามสกุลเขาเก่าแก่ มีชื่อเสียงนะคะ
แล้วก็รวยมากด้วย" น้ำเสียงเจือหัวเราะแสดงความชื่นชมและภาคภูมิใจอย่างเปิดเผย
"เขาเป็นญาติของพี่สะใภ้คนโตของฉัน เด็กสองคนนี่สนิทสนมกันมาตั้งแต่เล็กๆ
เพราะอย่างนั้นยายเอมถึงไม่สนใจใครอื่นเลย ตลอดชีวิตของแกมีพี่ผู้ชายอยู่เพียงคนเดียว
ก็คือสิทธานี่แหละ"
"อย่างนั้นหรือครับ" ขณะถาม ในใจกลับคิดเย้ยหยัน
ชีวิตของเจ้าหล่อนมีผู้ชายอยู่เพียงคนเดียวจริงหรือ ขอให้เป็นอย่างนั้นจริงเถอะ
|