"มีคนมาหาเจ้าค่ะ"
คำบอกนั้นทำให้เอมอมรถึงกับสะดุ้ง ถามน้องสาวว่า "ใครมาหรือ"
"พี่คม" อริยามองอย่างแปลกใจ "เอ หมู่นี่พี่เอมเป็นอะไรไป มีโทรศัพท์มาก็ไม่ยอมรับ
เห็นรถใครแล่นเข้าบ้านก็คอยหลบ หนีเจ้าหนี้หรือยังไงเจ้าคะ"
เธอหน้าเจื่อน ไม่คิดว่าน้องสาวจะสังเกตเห็น
"มีอะไรหรือพี่เอม"
"เปล่า ไม่มีอะไรนี่ อะก็"
"ไม่มีจริงน่ะ?"
"เอ๊ะ ก็ไม่มีน่ะซี" เธอแกล้งเอ็ด อย่างน้อยก็ทำให้น่าเชื่อถือขึ้นบ้าง

อริยายักไหล่ เห็นพี่สาวนั่งอยู่กับภาพถ่ายของคู่หมั้นบ่อยๆ จนอดออกปากไม่ได้

"วันๆ เอาแต่นั่งกอดรูปแฟน โธ่เอ๊ย พี่เอม"

เอมอมรรีบเลื่อนภาพเหล่านั้นออกไป ทุกครั้งที่ว้าวุ่นใจทำอะไรไม่ถูก เธอก็จะหันมาหาทุกอย่าง
ที่เป็นตัวแทนของสิทธา ผู้เป็นที่พึ่งทางใจเดียวที่มี

"พี่คมเขามาทำไม"
"ไม่รู้ซิ อะจะลงไปคุยก่อนนะ"
เธอพยักหน้า "เดี๋ยวพี่จะตามลงไป"
อริยาบอกคมกริชว่า
"พี่เอมนั่งกอดรูปพี่สิทอยู่ตามเคย หน้าตาเหมือนคนกำลังจะตายยังงั้นแหละค่ะ"
"หรือฮะ มีเรื่องกลุ้มใจอะไรหรือเปล่า"
"โอ๊ย พี่เอมเขากลุ้มกับทุกเรื่องแหละค่ะ” น้ำเสียงคนพูดบอกความเบื่อหน่าย "
เขาชอบแบกโลกเอาไว้บนบ่า นิดก็กลุ้ม หน่อยก็กลุ้ม อะละเบื่อ..."
"มีอะไรน่ากลุ้มนักหนาล่ะฮะ พี่เห็นทุกอย่างก็ดีนี่"
"นั่นน่ะซีคะ คนอื่นไม่เห็นขี้บ่นอย่างพี่เอม"
"เขาบ่นเรื่องอะไรบ้าง” ชายหนุ่มถามเพราะอยากจะรู้เหมือนกันว่าความทุกข์กังวล
ของหญิงสาวที่ถูกกล่าวถึงคืออะไร
"บ่นทุกอย่างค่ะ อย่างค่าใช้จ่ายในบ้านนี้ พี่เอมก็บ่นอยู่ตลอดเวลา"
"อ้อ..." เขารับฟังยิ้ม ๆ
"แล้วก็เรื่องที่พี่อาหาเงินได้ไม่พอใช้ ต้องขอคุณแม่อยู่ทุกเดือน เรื่องที่อะเที่ยวเก่ง
แล้วก็เรื่องคุณแม่อีก คุณแม่สังคมแยะมาก พี่เอมกลับพูดว่าคุณแม่ทำตัวเหมือนเด็ก
ไม่ยอมรับความจริง"
"ความจริงอะไรฮะ"

เด็กสาวขยับปากจะเล่าตามนิสัยช่างพูดโดยมักจะคิดถึงความเหมาะควรทีหลัง แต่ในครั้งนี้เธอยั้งไว้ทัน
เธอไม่อาจเปิดเผยถึงความลับของครอบครัวออกมา

เธอจึงเพียงแต่ตอบว่า "ไม่รู้ซีคะ" และคมกริชก็ไม่ได้สนใจต่อไป
"เอม คงคิดถึงสิทธามากกว่าละมัง"
"ก็คงอย่างนั้นค่ะ พี่เอมเป็นคนเก็บตัวไม่เที่ยวไม่เข้ากลุ่มเพื่อนฝูง ไม่เหมือนพี่เพ็ญ ขานั้น
อย่าว่าแต่แฟนจะอยู่เมืองนอกเลย ขนาดเห็นเป็นตัวเป็นตนอยู่ใกล้ๆ เขายังไม่คิดถึงเลย"
คมกริชหน้าเสีย พูดขรึมๆ "ช่างเขาเถอะฮะ"

แต่เด็กสาวยังพอใจที่จะทับถมอีกฝ่ายหนึ่ง

"จริงๆ นะพี่คม พี่เพ็ญแฟนเยอะแต่ไม่เคยอยู่กับใครยืดซักราย ก็มีพี่คมนี่แหละที่อยู่ได้นานหน่อย
เพราะว่าพี่คมเป็นผู้ใหญ่ ใจเย็นแล้วก็ตามใจ เขา แต่ว่าเขาไม่ชอบผู้ชายแบบพี่คมหรอก
อะรู้ เขาแค่เอาไว้ควงอวดเพื่อนๆ เท่านั้นเอง"

ชายหนุ่มนิ่งไป แล้วก็โยกศีรษะเธอไปมา

"เรานี่รู้มากจริงๆ นะ เรื่องของผู้ใหญ่แท้ ๆ"
"ฮึ อะไม่ใช่เด็กๆ นะคะ"
คมกริชถามว่า "งั้นเป็นอะไรล่ะ"
"เป็นคนแก่แดด" เสียงเอมอมรแทรกขึ้น
อีกสองคนหันมาหัวเราะ อริยายื่นริมฝีปาก "แหม ไม่ใช่สักหน่อย"
คมกริชหันมาทักทาย เธอจึงถามว่า "วันนี้พี่คมไม่ทำงานหรือคะ"
"ไม่ทำหรอก วันนี้ขี้เกียจ เอมล่ะ กำลังทำอะไร ดูหนังสือหรือ"
"เปล่าค่ะ กำลังหัวตื้อ ดูไปก็ไม่รู้เรื่องหรอกค่ะ"
"งั้นไปเที่ยวกันดีกว่า" เขาชวนง่ายๆ
อริยาตาโต "จะไปเที่ยวไหนกันดีคะพี่คม"
"อะอยากไปไหนล่ะ"
"ไปกินข้าวนอกเมืองกันดีกว่า ไปบางปูก็ได้นะคะ อะอยากเห็นทะเล"
"อะไร แค่จะกินข้าวจะต้องไปถึงบางปู" เอมอมรรีบแย้ง รู้สึกวาบในใจ เธอและ "เขา" เคยแวะที่นั่น

ทานอาหารกลางวันท่ามกลางเสียงคลื่น ลมทะเลพัดไม่ขาดสาย เธอชี้ชวนให้ดูนกนางนวลที่เธอชอบ
เขาบอกว่ามันน่าเกลียด แต่เธอแย้งว่ามันน่ารักน่าดู

"แหม เพื่อบรรยากาศน่า พี่เอม" น้องสาวหันไปหาชายหนุ่ม "นะ พี่คมนะ"
คมกริชมองเอมอมรยิ้มๆ ได้ยินเสียงพูดเกรงใจ
"รบกวนพี่คมเปล่าๆ"
"เอาอีกแล้ว" เด็กสาวทำสีหน้าเบื่อหน่าย
"ไม่รบกวนหรอกฮะเอม ไปเถอะนะ ไปกินข้าวแล้วก็เลยไปเที่ยวกันต่อ จะไปไหว้หลวงพ่อโสธร
ไปฟาร์มจรเข้ หรือมาแวะเที่ยวเมืองโบราณก็ย่อมได้ พี่ยังไม่เคยไปเลย"
อีกฝ่ายจำใจต้องรับคำ..."