ร้านอาหารมีผู้คนไม่มากนัก เนื่องจากกำลังเข้าฤดูฝน และวันนั้นไม่ใช่วันหยุดราชการ ชายหนุ่มดื่มเบียร์ช้าๆ
พรายละอองคลุกเคล้าเกร็ดน้ำแข็งเย็นเฉียบ ใบหน้าเข้มเจือแดง ประกายตาเขายามจับจ้องมองเธอ
ยิ่งวาววามกว่าปกติ

หญิงสาวอดที่จะรู้สึกหวั่นไหวไม่ได้ คิดว่าผู้หญิงทั้งหลายก็คงเฉกเช่นเดียวกัน ที่ต้องหวั่นไหวไม่มากก็น้อย
เมื่อได้มานั่งอยู่ตรงหน้าผู้ชายคนนี้

"อีกสักครู่กลับกันเถอะนะคะ"
"ไม่ต้องรีบไม่ได้หรือ"
"นี่เย็นแล้วนะคะ ฉันไม่ชอบขับรถตอนกลางคืนค่ะ"
"ถ้าคุณเหนื่อย ผมขับให้ก็ได้"
"อย่าดีกว่าค่ะ"
"กลัวผมละมัง"
เธอหัวเราะ เมินไปจากสายตาวาววามที่จับจ้อง
"หรือไม่กลัว" เขาแหย่
"กลัวค่ะ"
"ถ้างั้นก็ค้างที่นี่กันสักคืนหนึ่ง พรุ่งนี้ก็หายกลัว"
"ไม่ได้หรอกค่ะ"
"ทำไมล่ะ เอมมี่...เถอะนะ..." เสียงทุ้มเริ่มออดอ้อน

ใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ก็เธอรู้ดีมาแต่แรกว่า นายคนกรุ้มกริ่มเจ้าชู้คนนี้มาดหมายสิ่งใด หญิงสาวเตือนตัวเอง
อยู่แล้วว่ามันเป็นเรื่องอันตรายที่จะพาตัวเองเข้ามาพัวพันด้วย
ทว่าอะไรบางอย่างฉุดเร้า... อะไรบางอย่างที่มีอำนาจเหนือจิตใจที่ยากจะอธิบายได้

ทว่าที่ชายหนุ่มเห็น ก็เป็นเพียงรอยยิ้มขัดเขิน

"ทางบ้านจะเป็นห่วงฉันค่ะ"
"ก็โทรฯไปบอกซิ"
"บอกว่ายังไงดีคะ"
"บอกว่าคุณติดงานอยู่ที่นี่"
"บอกว่าติดงานอยู่กับลูกค้าหนุ่มรูปหล่อเพียงสองต่อสอง..."
"ก็อย่าพูดอย่างนั้นซิ"
"ฉันไม่ชอบพูดปดนี่คะ"
"งั้นก็ไม่ต้องพูดเสียเลย"
"เขาก็ต้องถามอยู่ดี"
"หมายถึงแฟนคุณละซิ" ชายหนุ่มหยั่งเสียง
"โอ...ไม่ใช่ค่ะ..." หญิงสาวหัวเราะ
เขามองเธอตรงๆ "แต่คุณก็มีแฟนแล้วใช่ไหม"
"ค่ะ มีแล้ว" หญิงสาวหลบตา นิ้วเรียวเผลอลูบคลำจี้รูปหัวใจคู่ ริมฝีปากระบายยิ้ม
ชายหนุ่มมองตามมือบางๆ "เขาไม่ว่าหรือที่คุณทำงานนี้"
"ไม่ว่าค่ะ ที่จริงเขาไม่รู้ เขาไปเรียนต่ออยู่ที่เมืองนอก"
"อ้อ" เขาพึมพำ หญิงสาวตอบตรงจนเขาแปลกใจ

เอมอมรมองอีกฝ่ายบ้าง ก็แล้วเขาเล่ามีใครแล้วหรือยัง หากมีแล้ว ผู้หญิงคนนั้นคงไม่ใช่ปุถุชนคนธรรมดา
แต่จะต้องเลิศล้ำด้วยรูปสมบัติและคุณสมบัติ ไม่เช่นนั้นคงไม่อาจผูกใจผู้ชายคนนี้ไว้ได้

และหากเขาไม่มีใคร เขาก็คงผ่านผู้หญิงมาแล้วไม่น้อย และคงไม่จริงจังกับใครง่ายๆ ผู้ชายแบบนี้
ความจริงแล้วไม่เคยอยู่ในรสนิยมของเธอเลย จะพูดให้ถูกอีกที…..เอมอมรไม่เคยมีรสนิยมเกี่ยวกับผู้ชาย
เพราะผู้ชายคนเดียวในชีวิตของเธอก็คือสิทธาซึ่งรู้จักกันมาตั้งแต่เล็ก สิทธาเป็นคนสุภาพ อ่อนโยน
มีความรับผิดชอบ และห่างไกลโดยสิ้นเชิงกับคำว่าเจ้าชู้

หญิงสาวหมั้นกับสิทธาด้วยความเต็มใจ เธอคิดว่ารักสิทธาโดยไม่เคยรู้จักความรักเสียด้วยซ้ำ
เธอไม่เคยมีความรู้สึกรักอย่างลุ่มหลงพะวงหาอันหญิงชายซึ่งเป็นคู่รักจะพึงรู้สึกต่อกัน บางครั้งบางคราว
เธอยังเผลอนึกไปว่าเขาเป็นพี่ชายอีกคนหนึ่งเสียด้วยซ้ำ

ก็ความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในสองสามวันมานี้เธอเคยมีมาก่อนเสียที่ไหน ชายหนุ่มผู้ซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าคนนี้แหละ
ที่เพิ่งจุดมันให้เกิดขึ้น นำความแปลกใหม่มาสู่จิตใจอย่างที่ไม่มีใครเคยทำได้มาก่อน

"สร้อยนั่นสวยดีนะ"
หญิงสาวจับโลหะรูปหัวใจคู่ที่คอ "ค่ะ"
"ขอดูหน่อยได้ไหม"
"จะดูทำไมคะ"
"น่า….. นะ"
เป็นครู่เธอจึงยอมถอดสร้อยส่งให้ มือใหญ่เอื้อมมารับพลางบ่น "หวงจริงนะ"
หญิงสาวหัวเราะ
"แฟนให้หรือ..." เสียงถาม ปลายนิ้วใหญ่พลิกตัวจี้มองหัวใจเล็กๆ สองดวงที่เรียงซ้อนกัน ตรงกึ่งกลางฝังเพชรเม็ดจิ๋ว เห็นที่ด้านหลังมีตัวหนังสือจิ๋วๆ สลักละเอียดยิบ"ใจเราอยู่คู่กัน"
"จะอ่านออกหรือคะ" เธอเย้าขำๆ กับท่าเขม้นมองของชายหนุ่ม
"นั่นซิ เขียนไว้ว่ายังไง"
"ไม่มีความหมายอะไรหรอกค่ะ"
มือบางยื่นออกไปอย่างทวงขอ ทว่าชายหนุ่มแกล้งหย่อนสร้อยนั้นลงกระเป๋าเสื้อหน้าตาเฉย
"แน้...!"
"บอกก่อนซี"

"Our hearts are joined"

"อ้อ..."
"จะคืนให้ได้หรือยังคะ"
"ยังหรอก" เขาโยกโย้ "ขอเก็บเอาไว้สักประเดี๋ยวหนึ่งก่อน"
"คุณชอบแกล้งคนด้วยหรือคะ"
"คนบางคนก็น่าแกล้ง"

บางทีเขาอาจอยากให้เข้าปลุกปล้ำยื้อแย่งเอาถึงเนื้อถึงตัวกระมัง หญิงสาวคิดอย่างขบขัน... ไม่มีทางเสียหรอก...

ตลอดการเดินทางกลับ หญิงสาวยังชวนพูดคุย ทว่าไม่ได้เอ่ยถึงสร้อยเส้นนั้น หวังว่าเขาจะเลิกสนใจมัน
และจะคืนให้ง่ายๆเธอจอดรถในบริเวณโรงแรม เมื่อเวลาใกล้ดึก

" พอใจกับการท่องเที่ยวในวันนี้หรือเปล่าคะ มิสเตอร์ชาร์ลส์"
"พอใจซิ ผมมีความสุขมาก” ดวงตาคนตอบเป็นประกายแพรวพราย "ทานอาหารว่างกับผมนะ เอมมี่”
"โอ...อย่าเลยค่ะ ฉันคิดว่าคุณคงจะเหนื่อยมากแล้ว"
"ผมไม่เหนื่อยเลย"
"แต่ฉันเหนื่อยนี่คะ แล้วก็มอมแมมด้วย ที่ฉันต้องการที่สุดเวลานี้ก็คืออาบน้ำแล้วก็นอนค่ะ"
"ได้ซิ" ชายหนุ่มยิ้มพราย เหยียดนิ้วชี้ตรงไปยังชั้นบนของตัวโรงแรม "บนนั้นไง"
เธอหัวเราะออกมา ขบขันแต่ใจสั่นไม่น้อย "ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันเลิกงานแล้ว"
"น่า..." เขาออด มือหนาเกาะกุมมือบางไว้ "นะ….."

สัมผัสนั้นก่อให้เกิดความรู้สึกอุ่นวูบวาบ หากเธอได้แต่ดึงมือออกช้าๆ ยิ้มส่ายหน้าบอกความตั้งใจที่มั่นคง

"ไม่ค่ะ"
มืออุ่นตามลูบแก้ม อีกฝ่ายเบี่ยงหนี
ชายหนุ่มถอนใจ "งั้นก็..." เขาขยับตัว หยิบกระเป๋าสตางค์ ดึงธนบัตรออกมาปึกหนึ่ง
"ผมไม่ชอบบังคับใจใครอยู่แล้ว…" เขาวางมันลงในช่องใส่ของใกล้พวงมาลัยรถ

หญิงสาวกระดากเกินกว่าจะกล้ามอง ชายหนุ่มมองนิ่งด้วยประกายตาคมปลาบ
ราวกับจะสะกดให้เปลี่ยนใจ

"จะว่ายังไงถ้าผมจะขอกู๊ดไนท์คิส"

เธอมัวแต่งงงันกับคำถาม ยังไม่ทันจะว่ายังไง เขาก็จับใบหน้าของเธอไว้ด้วยมืออุ่นทั้งสอง
แล้วเอนกายเข้ามาบรรจงทาบทับริมฝีปากลงอย่างหนักแน่นและนุ่มนวล