"อาหารที่นี่อร่อยนะครับ"

ชายหนุ่มยกผ้าบางแตะริมฝีปากพลางมองดูสตรีที่นั่งอยู่ตรงข้าม กิริยาท่าทีสำรวมเรียบร้อยอยู่ในทุกนาทีดังนั้น
ทำให้เขานึกทึ่ง สงสัยครามครันว่าเจ้าหล่อนฝึกมาจากที่ไหน

รอยยิ้มอ่อนจริงใจนั้นก็อีกที่คุณเธอรักษาไว้ได้เสมอต้นเสมอปลาย

"อร่อยและราคาถูกมากด้วย ผมคิดว่าน่าจะถูกที่สุดในโลก "
"เปรียบกับที่ฟิลลิปปินส์ล่ะคะ"
ดวงตาอีกฝ่ายฉายแววงุนงง หากแล้วเขาก็คิดได้
"อ๋อ...ที่นี่ดีกว่ามากครับ"

เอมอมรไม่คาดว่าคำตอบจะสั้นปานนั้น ลูกค้าของเธอยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มและไม่สนใจที่จะพูดต่อไป
แต่เพราะว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญกระไร หญิงสาวจึงไม่ซักไซ้

ไกลออกไป นกนางนวลหลายตัวบินร่อน บางตัวถลาลงจับเกาะอยู่ใกล้ๆ

"นกนางนวลไม่เห็นสวยเลย คุณพูดซะยังกับว่าการมาดูนกนางนวลที่นี่เป็นโปรแกรมพิเศษอย่างนั้นแหละ" เขาแกล้งต่อว่า

อีกฝ่ายหัวเราะ

"ฉันชอบที่นี่ค่ะ นกที่นี่เป็นคนละพันธุ์กับที่คุณเคยพบเห็นมา ถึงไม่สวย
แต่มันก็น่าดูนะคะเวลาที่อยู่กันเป็นฝูงบินไปบินมา ส่งเสียงเจื้อยแจ้วคุยกัน..."
ดวงตาคู่สวยของเธอทำประกายแพรวพรายเมื่อเล่าต่อ
"เพื่อนคนหนึ่งบอกว่าครอบครัวของเขาถือเป็นเคล็ด ถ้ารักชอบใครให้พามาดูนกนางนวล
แล้วจะได้แต่งงานกันค่ะ"
อีกฝ่ายเลิกคิ้ว" เกี่ยวกันด้วยหรือ"
"ไม่รู้ซิคะ"
"งั้นอีกหน่อยเราคงได้แต่งกันละมัง"
ประกายตาชายหนุ่มแพรวพราย
"แต่ตั้งแต่ทำงานฉันก็พาหนุ่มๆ มาที่นี่หลายคนแล้วค่ะ"

ชายหนุ่มยิ้มตอบริมฝีปากอ่อนบางที่แย้มยิ้มเจรจา นึกอยากลูบแก้มลออตรงหน้าเสียจริง
พอกลับมานั่งกันอยู่ในรถ เขาก็ชวนอย่างสนิทปาก

"ไปบางแสนกันต่อนะ"

เอมอมรมิได้เฉลียวใจว่า ชายหนุ่มชาวฟิลลิปปินส์เอ่ยชื่อ "บางแสน" อย่างสนิทปากชัดเจน
เธอยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา ชายหนุ่ม เห็นว่ามันเป็นนาฬิกายี่ห้อหรูที่มีราคาแพงและน่าจะเป็นของแท้

หญิงสาวคะเนเวลา แล้วก็ตอบตกลง

"แต่ฉันต้องขับรถเร็วหน่อยนะคะ ไม่เช่นนั้นกว่าจะกลับถึงโรงแรมดึกแน่ๆ"
"ผมไม่ว่านี่ถ้าจะต้องกลับดึก"
"แต่ฉันว่าค่ะ" เธอหันมายิ้ม พารถแล่นไปข้างหน้าด้วยความเร็วค่อนข้างสูง "เวลาค่ำมืดไม่ปลอดภัยสำหรับผู้หญิง"
"เชย"
"ค่ะ ฉันเชยมาก"

เขามองเธอจนเพลิน พอเธอหันมาเขาก็ยิ้มให้

"ท่าทางเก่งอย่างคุณไม่น่าจะเชยเลยนะ เอมมี่"
"ความจริงฉันไม่ได้เก่งหรอกค่ะ"
"แต่ที่แน่ๆ คือคุณสวย"
สีหน้าหญิงสาวขัดเขิน "แหม ไม่หรอกค่ะ"
"เออ... เมื่อวันก่อนผมเห็นคุณอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งที่โรงแรม เขาเป็นคนอเมริกันใช่ไหม"

เขาถามเรื่องขุ่นๆ ที่ติดอยู่ในใจ

"ฉันติดต่อกับลูกค้าชาวอเมริกันอยู่เสมอ"
"คนนั้น...คนที่มีผมสีน้ำตาลทอง ตัวผอมๆ สูงๆ ยังหนุ่มอยู่มากๆ น่ะครับ"
"อ๋อ…..เขาเป็นลูกทัวร์คนหนึ่ง เขากลับไปแล้วละค่ะ"
"ลูกทัวร์คนหนึ่งเท่านั้นเองหรือ"
"เท่านั้นเองค่ะ" เสียงตอบซื่อ
"ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ?"
"ก็ไม่มีน่ะซีคะ มีอะไรหรือคะ"
"เปล่า" เขายกไหล่

เพียงลูกค้าคนหนึ่งเท่านั้น!

น้ำเสียงของเจ้าหล่อนไม่ได้แสดงถึงเยื่อใยความผูกพันใดๆ เลย ช่างขัดเหลือเกิน
กับท่าทางสนมสนิทชิดชอบที่เขาเห็น ถึงหล่อนจะไม่ใช่เป็นฝ่ายแสดงออก แต่ก็คล้อยตามอย่างอ่อนโยนเสียนี่กระไร

เจ้าหล่อนไม่รู้หรอกว่าเขาเห็นอะไร ถ้ารู้ก็คงจะไม่พูดอย่างนี้ คงได้เสแสร้งแกล้งแต่งปั้นนิยายให้เขาได้ฟังบ้างเป็นแน่...

รถคันเล็กยังคงพุ่งตรงไปข้างหน้าด้วยความเร็วค่อนข้างสูง หญิงสาวขับรถด้วยความมั่นอดมั่นใจท่าทีตามสบาย
ชลิตมองด้วยความรู้สึกพึงพอใจ

ผู้หญิงแบบนี้แหละที่เขาชอบ สวย มั่นใจ ฉลาด และที่น่าทึ่งอีกอย่างก็คือ บุคลิกอันสงบสำรวมของเธอ
ผู้หญิงที่เขาชอบทุกคน มีจุดให้ดูแคลนได้เสมอทว่าเขามิได้ใส่ใจถึงมัน เพราะว่ายังไม่เคยคิดจะจริงจังกับใคร

พวกเจ้าหล่อนล้วนแต่เป็นทางผ่านให้เขาได้บันเทิงใจชั่วระยะหนึ่งๆ เท่านั้น

"รถนี่ของคุณหรือ เอมมี่" เขาพูดภาษาอังกฤษคล่องปาก ราวกับมันเป็นภาษาที่ใช้มาแต่อ้อนออกขณะที่เธอมีติดๆ ขัดๆ
"ใช่ค่ะ ซื้อเมื่อปีก่อน คุณชอบไหม"
"ชอบซิ ท่าจะแพงมากใช่ไหม"
"ใช่ค่ะ แพง"

น้ำเสียงตอบรับอ่อนอกอ่อนใจ เมื่อครั้งที่พี่ชายรบเร้าจะซื้อรถคันนี้ เอมอมรได้คัดค้านจน ดูเหมือนกับว่าเธอ
เป็นคนขวางโลกอยู่แต่ผู้เดียวในบ้าน

"แต่ถึงแพงคุณก็ซื้อได้"

หญิงสาวเพียงแต่หัวเราะเบาๆ แล้วข้ามความสนใจไปเสีย

เขาคิดว่าหล่อนคงจะมีรายได้พิเศษมากอยู่หรอก ก็หล่อนสวยสะอ้านพริ้มเพราออกอย่างนี้
ลูกค้าของหล่อนคงเป็นนักท่องเที่ยวที่ร่ำรวย
พวกเขาคงประเคนให้หล่อนอย่างเหลือเฟือเทียวละ.... แต่ก็คิดว่าน่าจะคุ้ม

หากได้หล่อนมาอยู่ข้างกาย คงจะนานทีเดียวละกว่าเขาจะเบื่อ ร่างกายที่สวยสมบูรณ์ของหล่อน
คงจะอบอุ่นนุ่มนวลหอมหวาน

เพียงคิดชายหนุ่มก็แทบจะอวลความอิ่มเอมสุขสมอยู่ในความรู้สึกเสียแล้ว.!

หลังจากใช้เวลาพอสมควร ทั้งสองก็มาสิ้นสุดปลายทางที่บางแสน

"น่าเสียดายนะคะ ที่ไม่ได้พาคุณเข้าชมพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำเพราะว่าเรามาช้าเกินไป"

หญิงสาวพารถเลียบถนนริมชายหาด เขาเองเป็นผู้เสนอที่จะนั่ง ณ ร้านอาหารใกล้ทะเลจิบเบียร์และคุยกัน เขา
เหนื่อยแทนเธอค่าที่ได้เห็นตั้งอกตั้งใจทำงานมาตั้งแต่เช้า

"ไว้วันหลังค่อยดูก็ได้"
"วันหลัง..." หญิงสาวหัวเราะ "คุณจะอยู่เมืองไทยอีกนานเท่าไหร่คะ"
เขายิ้มอยู่ในหน้า "ก็ไม่แน่นะ อาจจะตลอดไปเลยก็ได้"
หญิงสาวหันมามอง "ที่จริงคุณคล้ายคนไทยมาก"
"งั้นรึ" ชายหนุ่มไม่ยอมหลบตา เพื่อว่าจะท้าทายความคิดของอีกฝ่าย
"แต่.…..ที่จริงไม่คล้ายนักหรอกค่ะ"
ชายหนุ่มหัวเราะออกมา
"รูปร่างแล้วก็สีผิวของคุณไม่เหมือนคนไทย.. แล้วอีกอย่างหนึ่งก็คือน้ำเสียงสำเนียงที่พูด"
"อ้อ..." ชายหนุ่มได้คำตอบ คิดว่าถ้าเขาอยู่เมืองไทยนานอีกสักหน่อย
ถูกอากาศและแสงแดดย้อมผิวอีกสักนิด ก็คงไม่เหลืออะไรที่จะอ้างได้ว่า เขาเป็นชาวต่างประเทศ

"คุณมาจากฟิลลิปปินส์และกำลังจะกลับฟิลลิปปินส์หรือคะ"

ถ้าเขาตอบรับก็คงไม่วายต้องตอบคำถามเกี่ยวกับประเทศที่เขาไม่รู้จัก

"ไม่ใช่ครับ ผมถือสัญชาติอเมริกัน มาจากสหรัฐอเมริกา แล้วก็อย่าถามผมเกี่ยวกับประเทศฟิลลิปปินส์นะ
ผมไม่รู้อะไรหรอก แต่ถ้าจะถามเกี่ยวกับอเมริกาละก็ถามมาได้ทุกอย่าง"
"ฉันไม่มีอะไรจะถามหรอกค่ะ แต่ถ้าคุณอยากจะเล่า ฉันก็ยินดีที่จะรับฟังนะคะ"