พอคมกริชไม่พบเพ็ญระพีก็ตามมาที่บ้านของเอมอมรจริงๆ หญิงสาวรู้สึกอึดอัดใจตั้งแต่ได้ยินเสียงรถแล้ว
ชั่วครู่ต่อจากนั้น อริยาก็ส่งเสียงเรียกมาจากห้องข้างล่าง

เมื่อหญิงสาวลงมาที่ห้องนั่งเล่น ซึ่งกั้นแยกจากห้องรับแขก ก็เห็นชายหนุ่มนั่งคุยอยู่กับน้องสาว

เธอยิ้มทักทายพนมมือไหว้

"พี่คม….. สวัสดีค่ะ"
"สวัสดีครับ" เขารับไหว้

คมกริชอายุมากกว่าไม่กี่ปี แต่มีลักษณะเป็นผู้ใหญ่เกินตัว เขามีกิจการงานของตนเอง มีภาระหน้าที่ความรับผิดชอบ
ท่าทีสุขุมเป็นผู้ใหญ่แบบนี้ออกจะน่าทึ่ง แต่ก็ไม่ใช่อยู่ในรสนิยมของเพ็ญระพี

เธอกำลังว่างเมื่อคมกริชผ่านเข้ามา

"วันนี้ทำงานด้วยหรือค่ะ"

เอมอมรถาม สังเกตจากเสื้อผ้าเรียบร้อยที่เขาสวมใส่ สีหน้าของเขาแม้จะแจ่มใส
แต่ก็เห็นความอิดโรยอย่างคนที่เครียดกับงานมาทั้งวัน

"ครับคนจากไต้หวันจะมาร่วมลงทุนตั้งโรงงานที่นี่ เพิ่งแยกกันเมื่อครู่นี้เอง"
"พอเสร็จงานก็บึ่งมาหาแก้วตายาใจ แต่ปรากฏว่าไม่อยู่" อริยาพูดต่ออย่างล้อเลียน
"อะบอกว่าเพ็ญมาที่นี่หรือฮะ"
"เอ้อ...ค่ะ… เห็นบอกว่า...เอ่อ... จะไปติวหนังสือกันที่บ้านเพื่อน"
"ไปติว...แน่รื้อ..."
อริยาดักคอ
"เห็นแต่งหน้าแต่งตัวเสียเช้ง แบบนั้นจะไปติววิชาอะไรไม่ทราบ ไปติวอย่างอื่นละก็ไม่ว่า"
"เอ๊... อะนี่"

อริยาไม่สนใจน้ำเสียงปรามของพี่สาว เธอมีความรู้สึกเป็นอริกับญาติหญิงคนนี้มานานแล้ว
คล้ายๆ กันกับความรู้สึกของมารดาของทั้งสองฝ่ายที่มีต่อกัน… แข่งขัน ชิงดี เขม่นกันอยู่ในที
ในช่วงที่ชีวิตรุ่งโรจน์ ความพร้อมพรั่งของคุณอรอนงค์ไม่ว่าจะในด้านรูปสมบัติ หรือทรัพย์สมบัติ สร้างความร้อนรุ่ม
ริษยาแก่คุณพิไลมาก คุณอรอนงค์รับรู้ความรู้สึกของพี่สะใภ้และเกิดความรู้สึกต่อต้าน มีการพูดจา
กระทบกระเทียบถึงกันและกันอยู่เนืองๆ และสิ่งไม่ดีต่างๆ ได้ตกทอดลงมาถึงลูกหลานโดยไม่ได้ตั้งใจ
เมื่อมีโอกาส อริยาก็โจมตีญาติหญิง

"ก็จริงๆ นี่ แต่งหน้าแต่งตัวแบบนั้น จ้างให้ก็ไม่มีวันเชื่อหรอกว่าไปดูหนังสือ"
"เพ็ญเป็นคนสวย ชอบแต่งตัวสวยๆ จะไปไหนก็แต่งเต็มที่อย่างนั้นทุกทีนั่นแหละ"
"ไม่เชื่อหรอก แหม พี่เอมแก้ตัวแทนพี่เพ็ญเป็นพัลวันเชียวนะ อย่างนี้มีพิรุธนี่"
"ไม่เอาละ พี่คมอย่างไปฟังอะเลย ไปล้างหน้าล้างตา แล้วมาทานข้าวกันดีกว่า"

หญิงสาวลุกขึ้นยืนรอเขา หันมาพูดกับน้องสาวว่า

"ยายอะ ถ้าคิดเรื่องดีๆ มาพูดไม่ได้ละก็ ห้ามตามไปก่อกวนเป็นอันขาดเทียวนะ"
อริยาทำปากยื่น
"ฮึ ไม่ไปก็ได้ เดี๋ยวอะจะโทรศัพท์คุยกับเพื่อนอีกซักชั่วโมง พี่เอมอย่าว่าก็แล้วกัน"
"ตอนนี้นายสิทเขาเป็นยังไงบ้างฮะ"
คมกริชถามขณะที่กำลังทานอาหาร เอมอมรอบอุ่นใจกับชื่อที่เขาเอ่ย
"ก็บ่นว่าเหงาค่ะ แล้วก็ยุ่งมากเรื่องเรียน"
"ติดต่อกันเสมอหรือครับ"
"ตอนนี้ห่างๆ ไปบ้างแล้วค่ะ ตอนที่ไปแรกๆ ซีคะทั้งโทรศัพท์และทั้งส่งการ์ดส่งเมลมาจนตอบไม่ทัน..เอ่อ"

คงเป็นเพราะว่าเอมไม่รู้จะตอบอะไรด้วย……” เธอพูดพลางหัวเราะ
คมกริชนึกชมเสมอว่าเธอน่ารัก สวยเกลี้ยงเกลา สงบเสงี่ยมเรียบร้อยแต่ไม่ล้าสมัย

"เขาเคยเขียนมาถึงพี่เหมือนกัน กำชับให้มาดูแลเอม ก็เหมือนกับตอนก่อนที่จะไปนั่นแหละ ฝากฝังเอมกับพี่นักหนา
พี่รับปาก กลัวว่าเขาจะไม่เป็นอันเรียนหนังสือ"

สีหน้าของเธอแจ่มใส มีอยู่บ่อยครั้งทีเดียว ที่เขาสังเกตเห็นความหม่นหมองครุ่นคิดจากใบหน้าใสๆ นั้น
เขาดีใจที่ไม่ได้เห็นมันในเวลานี้

"ถ้าเอมมีอะไรจะใช้พี่ก็เรียกได้ทันทีนะ หรือถ้ามีปัญหาอะไรที่แก้ไม่ตกก็บอกได้เลย
พี่กับนายสิทเป็นเพื่อนรักกันมากนะฮะ"
"เอมรู้อยู่แล้วละข้อนั้น"

หญิงสาวรู้จักคมกริชมานานแล้ว ความสัมพันธ์ผูกพันสนิทสนม แต่หลังจากที่เขากลายเป็นคนรักของเพ็ญระพี
เธอก็จำเป็นที่จะต้องระมัดระวังท่าที เพื่อไม่ให้ญาติสาวรู้สึกขัดเคือง เนื่องจากเพ็ญระพีเคยสะบัดเสียงใส่
เมื่อเห็นความสนิทสนมนั้น

"แหม...รู้สึกว่าพวกเธอกับพี่คมกลมเกลียวกันดีจังเลยนะ สนิทกันอย่างนี้มาก่อน
หรือหลังจากที่พี่สิทไปเมืองนอกแล้ว บอกให้หายข้องใจทีซิ"
"แต่เอมไม่ได้มีปัญหาอะไรนี่คะ” เอมอมรพูดต่อไป “ถึงมีก็เป็นเรื่องเล็กน้อย ไม่เหลือบ่ากว่าแรงจะแก้ได้หรอกค่ะ
พี่คมล่ะคะ ถ้ามีอะไรก็บอกเอมนะ ถ้าช่วยได้เอมเต็มใจช่วยเต็มที่เลยค่ะ"

คมกริชมองอย่างเอ็นดู เธอยังเป็นเด็กนักเรียน อายุเพียงแค่นี้ จะมีเรื่องอะไรที่เขาจะขอความช่วยเหลือ
จากเธอได้กันเล่า...